Een Nieuw Geluid 2009-4

Inhoud dit nummer

'Angst is slechte raadgever' door G. van der Laan

'Oproep tot gebed voor het volk' door J. Alberts

'Aan wie de wereldmacht en heerschappij'

'De drie-eenheid van God' door C. van Ekeren

'Een wereldcrisis' door G. van der Laan


ANGST IS SLECHTE RAADGEVER

“En er zullen tekenen zijn aan zon en maan en sterren, en op de aarde radeloze angst onder de volken vanwege het bulderen van zee en branding, terwijl de mensen bezwijmen van vrees en angst voor de dingen, die over de wereld komen. Want de machten der hemelen zullen wankelen.” (Lucas 21:25-26)

Bijna 2000 jaar geleden werden deze woorden gesproken door de Here Jezus. Alle eeuwen door zijn er tijden geweest dat de mensen bang waren voor de dingen die zouden kunnen gebeuren en ook werkelijk plaats vonden. Wat ons eigen volk betreft, denk aan de tachtigjarige oorlog, de tijd van hervorming en bevrijding. Wat een strijd en vele slachtoffers. Later de Franse tijd en bezetting en er leven nog velen die de Duitse bezetting hebben meegemaakt.

Voor het besef van de mensen die dergelijke dingen meemaken gaat het dan over hun hele wereld. In bovenstaande tekst kan het Griekse woord voor wereld net als ons Nederlandse woord  een ruimere en een beperktere betekenis hebben.

Nu wij nieuwsberichten vanuit de hele wereld dagelijks kunnen volgen wegens de moderne communicatiemiddelen kan de angst zich ook over de gehele aardbol verbreiden en dat gebeurt dan ook.

‘Zee en branding’ worden genoemd. Denk aan de verwoestende vloedgolven die vooral in het Indonesische Atjeh duizenden slacht­offers eisten. Verder spreekt men wereldwijd over de toenemende warmte op aarde en de gevaren van een meters hoge stijging van de zeespiegel. De aandacht wordt dan vooral gevestigd op Aziatische landen met open kusten, waar in de regentijd dikwijls grote gebieden onder water komen te staan. Dat is niet iets dat nu in onze dagen plotseling gebeurt, maar dat is al jaren het geval. Nu valt het meer op omdat de media er alle aandacht aan besteden en de gevolgen zijn erger omdat de bevolking toeneemt en de mensen zich in de lage gebieden vestigen, waar kans op overstroming tamelijk groot is.

Nu is de griep dagelijks nieuws. Niet dat griep iets nieuws is, want die kwaal komt ook reeds heel lang voor, maar de mensheid wordt er nu bang voor gemaakt omdat deze griep wel eens heel ernstig kan worden. Niemand weet dat zeker! De gevallen tot nu toe zijn niet uitzonderlijk ernstig. Het is echter voorpaginanieuws dat een zeven­tienjarige jongen aan de Mexicaanse griep is overleden. Er staat bij dat de jongen al ernstig ziek was toen hij door de griep werd getroffen. Die griep kon er net niet bij, maar zeggen dat hij aan een ernstige ziekte is overleden is geen nieuws, wel dat hij aan de griep is overleden. Ze maken de media ons bang voor de griep.

Elk jaar ster­ven zwakke en zieke mensen aan de griep. Zij hebben niet voldoen­de weerstand om een griep te overleven, terwijl de meeste mensen die griep krijgen met rust er binnen een paar dagen weer van af zijn.

Toen onze voorouders, het volk Israël, 40 jaar in de woestijn doorbracht en zij naar het beloofde land mochten gaan, kregen ze de waarschuwing dat ze in een goed land zouden komen, geen gebrek zouden lijden, voorspoed zouden genieten en hun bezittingen zouden zien vermeerderen. De waarschuwing hield in dat ze niet moesten gaan denken dat zij zo goed waren en het hun eigen vermogen geweest was waardoor ze voorspoed hadden gekregen. Alle be­kwaamheden die ze hadden, waren Gods gaven en daarom moesten ze Hem blijven dienen door nauwkeurig zijn voorschriften te volgen. De Bijbel laat ons duidelijk zien dat het met onze voorouders precies zo is gegaan als met ons. In tijden van voorspoed, hadden we God niet nodig, want we konden het zelf wel. Het gevolg was dat het minder goed ging of zelfs slecht. Dan traden de profeten op die het volk weer terugwezen op hun God. Dikwijls volgde dan bekering en weer nieuwe voorspoed. Zo is onze hemelse Vader! En dan wij weer verkeerd aan de gang, enzovoorts.

De angst wordt ons opgedrongen. De machthebbers van deze wereld weten dat angst het volk doet verlangen naar een sterke man, die de wereld de oplossing zal bieden voor de problemen. Die oplossing hebben ze al klaar: één wereldregering en één wereldgodsdienst en één wereldeconomie. Dat komt dan onder één werelddictatuur.

De Bijbel wijst de juiste en beste oplossing. De Here Jezus zegt: “Wanneer deze dingen beginnen te geschieden, richt u op en heft uw hoofden omhoog, want uw verlossing genaakt.” (Lucas 21:28).

G. van der Laan

Oproep tot Gebed voor het Volk

Door een indrukwekkend goddelijk ingrijpen is het volk Israël ontsnapt aan de tirannie van Egypte.(Exodus 20:2). Onder leiding van de door God aangestelde Mozes (Ex.3:10) gaat het volk nu beginnen aan de tocht naar het beloofde land.

Bij de Sinaï aangekomen sluit God met het volk een verbond. Daarin zegt God: ' Niet, omdat gij talrijker waart dan enig ander volk, heeft de HERE Zich aan u verbonden en u uitverkoren; veeleer zijt gij het kleinste van alle volken. Deut.7:7. '... dan zult gij uit alle volken Mij ten eigendom zijn, want de ganse aarde behoort Mij. En gij zult Mij een koninkrijk van priesters zijn en een heilig volk'. Ex.19:5,6. (Zie ook 1 Petrus 2:9).

Maar God kent Zijn volk: 'Ik heb dit volk gezien en zie, het is een hardnekkig volk' Ex.32:9 en niet minder een weerspannig volk (o.a. Deut.9:24).

Het verbond dat God met Zijn volk sloot kent wel een voorwaarde. ' Nu dan, indien gij aandachtig naar Mij luistert en mijn verbond bewaart, dan ....'. Ex.19:5.

En dat dit volk hardnekkig en weerspannig is blijkt al spoedig. Als Mozes 'in gesprek' is met God, duurt dat het volk te lang, het wordt ongeduldig en roept Aäron op om zelf goden te maken. (Ex.32:1-6). Dan wil God ingrijpen. '...dat mijn toorn tegen hen ontbrande en Ik hen vernietige...' Ex.32:10.

'Toen zocht Mozes  de gunst van de HERE, zijn  God en en hij zeide: 'Waarom, HERE zou uw toorn ontbranden tegen uw volk, dat Gij uit het land Egypte hebt geleid met grote kracht en met een sterke hand? Waarom zouden de Egyptenaren zeggen: Tot hun onheil heeft Hij hen uitgeleid om hen te doden in de bergen en hen van de aardbodem te vernietigen? Laat uw brandende toorn varen en heb berouw over het onheil, waarmede Gij uw volk bedreigt. Denk aan Abraham, Isaäk en Israël, uw dienaren, aan wie Gij gezworen hebt bij Uzelf en tot wie Gij gesproken hebt: Ik zal uw nakomelingschap vermenigvuldigen als de sterren des hemels en dit gehele land, waarover Ik gesproken heb, zal Ik aan uw nakomelingschap geven, om het voor altoos te bezitten'. Ex.32:11-13, Deut.9:26-29. 'En de HERE kreeg berouw over het kwaad, dat Hij gezegd had zijn volk te zullen aandoen'. (Ex.32:14).

Op de tocht naar het beloofde land krijgt Mozes heel wat te stellen met zijn volk. Kort na het vertrek van de Sinaï begint het volk te klagen over voedsel en watergebrek. Zij willen niet alleen manna, maar ook vlees. (Num.11:1-9). Mozes kan het niet langer verdragen en hier toont hij zich de ware leider, voorganger, maar bovenal middelaar. Hij stelt zichzelf beschikbaar als offer voor het volk (Num.11:15). Hierna volgt de aanstelling  van de 70 oudsten om het werk van Mozes te verlichten.

'Toen brak het volk op uit Hazeroth en legerde zich in de woestijn Paran'.  (Num.12:16).

Dan krijgt Mozes van God de opdracht om verspieders uit te zenden  om het beloofde land te verkennen. (Num.13:1,2). Twaalf mannen, uit elke stam één... Bij hun terugkomst zijn er slechts twee, die een gunstig verslag uitbrengen; Jozua en Kaleb. En de andere tien? Zij verspreiden slechts 'kwaad gerucht'. (Num.13:31-33). Het volk begint te klagen. Gods geduld is nu bijna ten einde.

En weer treedt Mozes op als middelaar. Hij bidt: (Num.14:13-19). Ik citeer de verzen 17-19:  'Nu dan, laat toch de kracht des HEREN zich groot betonen, zoals Gij gesproken hebt: De HERE is lankmoedig en groot van goedertierenheid, vergevende ongerechtigheid en overtreding, hoewel Hij zeker niet ongestraft laat, maar de ongerechtigheid der vaderen bezoekt aan de kinderen,aan het derde en vierde geslacht. Vergeef toch de onge­rechtigheid van dit volk naar de grootheid uwer goedertierenheid, gelijk Gij dit  volk vergiffenis geschonken hebt van Egypte af tot hiertoe'.

En Gods antwoord in de verzen 20-24: 'Op uw bede schenk Ik vergeving.  Evenwel, zo waar Ik leef en de heerlijkheid des HEREN de ganse aarde vervullen zal: Geen van de mannen die mijn heerlijkheid gezien hebben, en de tekenen die Ik in Egypte en in de woestijn gedaan heb, en die Mij nu reeds tienmaal verzocht en naar mijn stem niet geluisterd hebben, zal het land zien, dat Ik onder ede aan hun vaderen beloofd heb! Ja, niemand van hen, die Mij versmaad hebben, zal het zien. Doch omdat bij mijn knecht Kaleb een andere geest geweest is en hij Mij volkomen gevolgd heeft, zal Ik hem naar het land brengen, waar hij heen geweest is, en zijn nako­melingschap zal het bezitten'.

Belijdenis van schuld, en smeken om vergiffenis.

Niettemin is de straf, welke God het volk oplegt niet gering. 'Zeg tot hen: Zowaar Ik leef, luidt het woord des HEREN, Ik zal zeker met u doen gelijk gij te mijnen aanhoren gesproken hebt! In deze woestijn zullen uw lijken vallen, namelijk zovelen als er van u geteld zijn, naar uw volle getal, van twintig jaar oud en daarboven, omdat gij tegen Mij gemord hebt. Voorwaar, gij zult niet komen in het land, waarvan Ik gezworen heb u daarin te doen wonen, behalve Kaleb, de zoon van Jefunne en Jozua, de zoon van Nun!

En uw kinderen, van welke gij gezegd hebt: Die zullen tot een buit zijn; hen zal Ik er brengen, opdat zij het land leren kennen, dat gij veracht hebt. Maar wat u betreft, uw lijken zullen vallen in deze woestijn, en uw zonen zullen veertig jaar lang in de woestijn rondzwerven en uw overspelig gedrag boeten, totdat uw lijken alle in de woestijn liggen. Overeenkomstig het aantal dagen, gedurende welke gij het land verspied hebt veertig dagen, zult gij uw ongerechtigheden veertig jaar lang boeten, voor elke dag een jaar, opdat gij weet wat het betekent, als Ik Mij afkeer'  Num.14:28-34. (Zie ook 32:11-15).

Als het volk na de door God gestelde  tijd voor de grenzen van het beloofde land staat, blikt Mozes terug om het volk eraan te herinneren wat het in de afgelopen periode in de woestijn heeft meegemaakt. Vooral wijst hij op de door God gegeven wetten (Zie Deut. 1 e.v.) Na de dood van Mozes (Deut.34) trekt het volk –  onder leiding van Jozua –  het beloofde land binnen.

'Israël diende de HERE al de dagen van Jozua en de dagen van de oudsten, die Jozua overleefd hebben ...' Jozua 24:31.

' En Jozua, de zoon van Nun, de knecht des HEREN, stierf, honderd en tien jaar oud; Men begroef hem in het gebied van zijn erfdeel te Timnat-Cheres, in het gebergte van Efraïm, ten noorden van de berg Gaäs. Nadat ook dat gehele geslacht tot zijn vaderen vergaderd was, kwam na hen een ander geslacht op, dat de HERE niet kende, noch het werk, dat Hij voor Israël gedaan had. Toen deden de Israëlieten wat kwaad is in de ogen des HEREN en gingen de Baäls dienen. Zij verlieten de HERE, de God hunner vaderen, die hen uit het land Egypte geleid had, liepen andere goden achterna uit de goden der volken rondom hen, bogen zich daarvoor neer en krenkten de HERE. Richt.2:8-11. 'Dat de HERE niet kende...'. En afgodendienst was het gevolg. Ontstellend. Is het nu anders?

Hierna werd het volk bestuurd door Richters waarvan Samuël de laatste is. Onder zijn bestuur vraagt het volk om een koning, waarmee Samuël het in het geheel niet eens is. Maar God geeft Samuël de opdracht het volk terwille te zijn. (1Sam.8:5-22).

Hierop zalft hij Saul uit de stam Benjamin  tot koning over Israël. Deze Saul wordt opgevolgd door David uit Juda. Ook hij weet zich gesteund door de God van Abraham, Isaäk en Jakob. 'Vraagt naar de HERE en zijn sterkte, zoekt zijn aangezicht bestendig. Gedenkt aan de wonderen, die Hij heeft gedaan, zijn tekenen en de oordelen van zijn mond, Gij nakroost van Abraham, zijn knecht, gij kinderen van Jakob, zijn uitverkorenen. Hij, de HERE, is onze God, zijn oordelen gaan over de ganse aarde; Hij gedenkt voor eeuwig aan zijn verbond,--  het  woord, dat Hij gebood aan duizend geslachten –  dat Hij met Abraham sloot, en aan zijn eed aan Isaäk; ook stelde Hij het voor Jakob tot een inzetting, voor Israël tot een eeuwig verbond, toen Hij zeide:U zal Ik het land Kanaän geven als het u toegemeten erfdeel'  Ps.105:4-11.

Ook in Davids tijd wordt het volk getroffen door straf van God, vooral na de zonden van David, de koning zelf (2 Sam.24). En de straf is zwaar. (2 Sam.24:15). David wordt opgevolgd door zijn zoon Salomo. Onder zijn regering – als koning over alle stammen van Israël – vindt er een geweldige gebeurtenis plaats; de bouw van de tempel in Jeruzalem als woonplaats voor de God van Israël. Bij de inwijding  sprak Salomo een opmerkelijk gebed uit. Dit overzag  de vele malen in de toekomstige geschiedenis van het volk als het zich in de hoogste nood tot de almachtige God zou wenden om hen te verlossen uit hun moeilijkheden.

Dat gebed begint met: 'Geprezen zij de HERE, de God van Israël, die met zijn hand volbracht heeft, hetgeen Hij met zijn mond aldus tot mijn vader David gesproken had: van de dag af, dat Ik mijn volk Israël uit Egypte leidde... '1 Kon.8:15,16  (Het gehele gebed  vindt u in 1 Kon.8:15-61 en 2 Kron.6:4-42).

De smeekbeden van de koning omvatten vele aspecten van het leven van het volk; omgang met de naasten en de buurlanden, oorlogstijden, weer-situaties, hongersnood, pest, misoogst en ziekten en ook hun houding ten aanzien van de vreemdelingen in hun midden. Salomo smeekt de HERE om Zijn volk op hun bidden vergiffenis te schenken voor individuele zonde zowel als hun nationale zonden. Op dit gebed volgt Gods antwoord: 'Ik heb uw gebed gehoord en deze plaats voor Mij tot een huis der offeranden verkoren. Wanneer Ik de hemel toesluit, zodat er geen regen is, wanneer Ik de sprinkhanen gebied het land kaal te vreten, indien Ik pest onder mijn volk zend. En mijn volk waarover mijn naam is uitgeroepen, verootmoedigt zich en zij bidden en zoeken mijn aangezicht en bekeren zich van hun boze wegen, dan zal Ik uit de hemel horen, en hun zonde vergeven en hun land herstellen'. 2 Kron.7:12-14.

In de brief van Jacobus lezen wij in 5:16: 'Het gebed van een rechtvaardige vermag veel, doordat er kracht aan verleend wordt'. Deze tekst wordt veelal op de individu betrokken. Toch geldt deze eveneens met gelijke nadruk voor een volk, voor een natie. Onze regeerders en bestuurders zijn geheel onkundig van de identiteit, de afkomst, verantwoordelijkheid en toekomst van ons volk. Kennis, welke zou leiden tot het inzicht dat  ons volk het voorrecht heeft om zich tot Gods verbondsvolk te mogen rekenen. Als wij wèl weten wie wij zijn laten wij dan de Almachtige God aanroepen om hun de ogen te openen. Dit zal een schok betekenen, maar er zijn meer dingen door gebed tot stand gekomen dan waar de wereld niet eens van durft te dromen.

Dat de Anglo-Saksisch-Keltische volken het Israël van God zijn, wordt geheel overstemd door de veelheid van – vaak ook tegenstrijdige – meningen betreffende de gebeurtenissen in het Midden-Oosten. Juist in het land en op de plaats, waar op een speciaal gebouwde knielbank, koning Salomo zijn ernstige gebed tot de Here opzond. 2 Kron.6:13 '... knielde ten aanschouwen van de gehele gemeente van Israël, breidde zijn handen uit naar de hemel'. Zo indringend was zijn gebed ten behoeve van het volk, dat vuur uit de hemel kwam om hun offers te verteren en de tempel gevuld werd met de heerlijkheid des Heren.  (2 Kron.7:1,2).

In de gehele geschiedenis van ons volk is het thans meer dan nodig om tot bezinning te komen. Wij worden geconfronteerd met formidabele krachten welke onze ondergang op het oog hebben. Vandaag staat ons bestaan als Israël-natie op het spel. Waar zijn diegenen die ons volk oproepen tot ootmoed en gebed?

Maar er zijn profetische uitspraken die aangeven dat aan alle ellende een einde zal komen. 'Door gerechtigheid zult gij bevestigd worden. Weet u verre van onderdrukking, want gij hebt niet te vrezen, en van verschrikking, want zij zal tot u niet naderen'. Jes.54:14.

En de profeet Joël noemde de  nationale vereisten om goddelijke interventie te verkrijgen in zijn profetische uitroep, gericht tot de nationale en kerkelijke leiders om de HERE te zoeken met deze woorden: 'Spaar, HERE, uw volk en geef uw erfdeel niet prijs aan de smaad, zodat de heidenen met hen zouden spotten. Waarom zou men onder de volken zeggen: Waar is hun God? Joël 2:17

Dit gebed zal worden verhoord wanneer aan alle voorwaarden is voldaan, ootmoed, nationale bekering, afkeer van ongerechtigheid en de erkenning dat Hij onze God is en wij zijn volk. Bovenal wordt ons door de profeet Joël voorgehouden: '...en Ik zal u niet meer prijs geven tot een smaad onder de volken'. (Joël 2:19). En verder: 'Dan zult gij weten, dat Ik in het midden van Israël ben, en dat Ik de HERE,uw God ben, en niemand anders; mijn volk zal nimmermeer te schande worden' (Joël 2:27).

In de dagen, welke voor ons liggen zal het steeds meer dringend nood­zakelijk worden om gehoor te geven aan de oproep tot gebed gegeven door onze God bij monde van de profeet Joël. 'Maar ook nu nog luidt het woord des HEREN: Bekeert u tot Mij met uw ganse hart, en met vasten en met geween en met rouwklacht. Scheurt uw hart en niet uw klederen en bekeert u tot de HERE uw God. Want genadig en barmhartig is Hij, lankmoedig en groot van goedertierenheid,berouw hebbende over het onheil'. Joël 2:12,13.

Nog steeds mogen wij God aanspreken op het verbond dat Hij met Abraham. Isaäk en Jakob  gesloten heeft, want dit verbond heeft niets van zijn geldigheid verloren. Nogmaals; waar zijn de leidslieden, waar zijn de voorgangers die het volk voorgaan in gebed? Zij zouden er wel aan doen zich te herinneren, dat zij de herders van Israël zijn en de on-Bijbelse gedachte moeten loslaten,  dat de beloften door God aan zijn volk gegeven,  zijn overgegaan op de kerken of op de Joden. Dit is slechts een poging om God te verontschuldigen voor Zijn verondersteld falen met betrekking tot Israël. Dat heeft God helemaal niet nodig

Wij zijn nu op het punt in de geschiedenis gekomen waarvan wij in Luc.2:26  lezen: 'De mensen zullen bezwijmen van angst voor de dingen, die over de wereld komen'. De machten van het kwaad zijn zich aan het verzamelen voor de laatste aanval. In de donkere dagen, welke voor ons liggen, kunnen wij troost putten uit het geloof, dat  'De bewaarder van Israël sluimert noch slaapt'  (Psalm 121:4).

J.Alberts

AAN WIE

DE WERELDMACHT & HEERSCHAPPIJ ?

Waarom woelen de volkeren

en zinnen de natiën op ijdelheid?

De koningen der aarde scharen zich in slagorde

en de machthebbers spannen samen tegen de

HERE en Zijn gezalfde:

Laat ons hun banden verscheuren en hun

touwen van ons werpen!

Die in de hemel zetelt, lacht;

De Here spot met hen.

Dan spreekt Hij tot hen in Zijn toorn,

en verschrikt hen in Zijn gramschap:

Ik heb immers Mijn Koning gesteld over Sion,

Mijn heilige berg!

(Uit de profetische en messiaanse Koningspsalm Psalm 2).

Waarom woelen de volkeren? –

Wij zien de volkeren worstelen om de wereldmacht en heerschappij!

Wij gaan uit van de Bijbels-profetische geschiedenis, Daniël 2: 30-45:

“Dat gij gezien hebt ijzer vermengd met kleiachtig leem, betekent: zij zullen zich door huwelijksgemeenschap vermengen, maar met elkander geen samenhangend geheel vormen, zoals ijzer zich niet vermengt met leem.

 Maar in de dagen van die koningen zal de God des hemels een koninkrijk oprichten, dat in eeuwigheid niet zal te gronde gaan, en waarvan de heerschappij op geen ander volk meer zal overgaan: het zal al die koninkrijken verbrijzelen en daaraan een einde maken, maar zelf zal het bestaan in eeuwigheid,” (43-44)

Dit Schriftgedeelte van de Goddelijke profetie wijst ons naar de vervulling van de bede uit het “Onze Vader”:

 “Uw Naam worde geheiligd,

Uw Koninkrijk kome,

Uw wil geschiede, gelijk in de hemel,

Zo ook op de aarde”! –

Er is in de Bijbelse en wereldgeschiedenis altijd strijd geweest onder de volkeren om de wereldheerschappij.

Uit de Bijbelse geschiedenis kan men zien, dat de heerschappij van Juda werd afgenomen en voor een tijd aan de Israël-heidenen werd gegeven (Lucas 21:24).

Volgens de profetie van Daniël zou de wereldheerschappij vier koninkrijken omvatten. Het vierde koninkrijk eindigend in ijzer en vermengd met leem zou aan het eind worden vernietigd.

De ware, door God bedoelde wereldheerschappij, zal uitgaan van een geheel ander, buitengewoon Koninkrijk dat niet gevormd werd uit de vier voorgaande, maar gevormd zal worden door een Koning, die door de profetie vergeleken wordt met een “Steen”, die zal losraken. (Daniël 2:34; Psalm 118:22).

Dit zal een eeuwig Koningschap zijn en deze wereldheerschappij zal geen einde hebben!

Deze profetie alléén is genoeg om ons ervan te overtuigen, dat het een Koningschap zal zijn dat niet door mensen of naties is opgericht, maar door de eeuwige God. Dit is het Koningschap waarvan de Here Jezus ons heeft leren bidden: “Uw Koninkrijk (Koningschap) kome! –

Wij willen nu even de Bijbelse geschiedenis raadplegen. Let op, het was in de oudtestamentische Schrift van God uitdrukkelijk bepaald, dat de wereld­heerschappij het deel zou zijn van Abrahams zaad.

Abraham ontving deze belofte en heeft ze van God in geloof aanvaard, namelijk: dat hij erfgenaam der wereld zou zijn. Zie Genesis 22:17-18; Romeinen 4:13.

Deze grote belofte had God aan Abraham uit genade gegeven, zonder ook maar één voorwaarde te stellen, alleen omdat hij aan God gehoorzaam was geweest en Hem zijn zoon Isaäk niet had onthouden.

Dáárom, niettegenstaande dat zijn zaad, door ongeloof en eigen schuld de wereldheerschappij verliezen zou, was God toch aan Zijn belofte gebonden, die Hij aan Abraham gezworen had, en de wereldheerschappij moest dus in de toekomst weer op zijn zaad, op Israël, terugkomen onder Koning Jezus.

God beloften falen nooit! Steunende op deze Goddelijke belofte profe­teerde Jacob dan ook van de komende “Silo”(d.i. Redder) “dat alle volkeren Hem gehoorzaam zouden zijn”! Genesis 49:10.

En tevens gaf Jacob de tweede profetie die in ditzelfde vers zat besloten, nl. dat de grote Koning van dat eeuwige Koninkrijk uit de stam van Juda zou zijn!

Welnu, zevenhonderd jaren later ontving David de belofte, dat die grote Koning van dat eeuwige Koninkrijk zijn Zoon zou zijn (2 Samuël 7:12-13).

Koning David voelde toen al aan, dat daarmee niet alleen zijn zoon Salomo was bedoeld, want hij prees God, Die over zijn huis gesproken had “van verre heen”. Dat is tot in de verre toekomst (zie vers 19). En dat David zich daarbij een wereldrijk voorstelde bewees hij, toen hij in meer dan één psalm profeteerde: “Het zaad van de rechtvaardige (Abraham) zal de aarde beërven”  (Psalm 25:13 v.v.)

Dit profetische onderwerp: “de erfenis van de aarde voor Abraham en Davids zaad”  leverde van toen af de stof voor de heilige zangen der profeten. Dit alles hebben ze voor koning Salomo profetisch gezongen (lees Psalm 72). Hun profetieën vloeiden over van de toekomstige heerlijkheid van Israël in het land hunner vaderen en zij kenden geen ander verrukkelijk uitzicht dan die zalige tijd, wanneer de beloofde Zoon van David, de Messias, op de troon is gezeten, Juda en Israël aan Zijn voeten en alle volkeren der aarde onder Zijn regerende scepter.

En de geschiedenis ging zich vervolgen:

Overeenkomstig deze profetieën kwam in de “volheid der tijd” de Zoon van God, onze Here Jezus Christus, uit de hemel op de aarde en werd geboren uit het geslacht van David – Juda – Abraham.

Zijn geboorte als Mens werd door engelen aangekondigd als die van een Koning en wel de Koning van Israël en de engel van de Allerhoogste verzekerde, dat Hij die Beloofde was van wie Jesaja reeds geprofeteerd had, dat Hij over het Huis van Jacob Koning zou zijn tot in eeuwigheid en dat Zijn heerschappij geen einde zou hebben! (Jesaja 9:6 en Lukas 1:33).

Dit Koningschap van Jezus Christus, onze Heer en Heiland, is het zéér belangrijke punt waar de hele Bijbelse en wereldgeschiedenis op uitloopt!

Het is de slotsom van alles wat geschied is en zal geschieden op aarde; het is te vergelijken met de oceaan, waar de stroom der geschiedenis in uitmondt.

Maar het is dit niet alleen voor hen, die de waarheid van dit Koningschap uit geschiedkundig oogpunt erkennen. De geschiedenis beweegt zich over alle volkeren, koninkrijken en naties en zij houdt hem, die de worsteling der volkeren gadeslaat, gespannen op de grote levensvraag die in de kop van dit artikel is aangegeven: “Aan wie de wereldmacht en heerschappij?”

Welke machthebber of fusie van naties zal eens en voor altijd de heerschappij over de anderen krijgen?

Wie zal tenslotte de eindkroon dragen? Op deze vraag geeft de Christelijke kerk het enige antwoord, nl. Jezus de Christus met Zijn volk.

Hij, God en verheerlijkt Mens, zal de wereldheerschappij hebben!

Maar dit antwoord, hoe eensluidend ook in de letter, wordt op twee zeer uiteenlopende manieren in het kerkelijk leven van de Christenen begrepen.

Aan de ene kant verstaat de meerderheid van de Christenen onder dit toekomstig Koningschap van Jezus Christus een zuiver geestelijke, onzichtbare regering, die Hij tenslotte door Zijn Woord en Geest op de innerlijke harten van alle mensen en volkeren zal uitoefenen.

Anderzijds verstaat de minderheid der Christenen hieronder een regering, die buiten alle twijfel geestelijk en niet alléén vleselijk, maar toch zeker ook tastbaar, lichamelijk, zichtbaar in al de aardse zegening en hemelse heerlijkheid waarneembaar zal zijn.

Het verschil tussen deze beide gevoelens beweegt zich in de grond beschouwd om de belangrijke vraag betreffende de wederkomst van Christus.

De voorstanders van een zuiver geestelijke regering beweren dan ook, dat de wederkomst des Heren onzichtbaar zal zijn, zodat gezegd kan worden, dat deze wederkomst elke dag plaatsvindt in het hart van ieder wedergeboren ziel, die zich uit de dienst van Satan tot Jezus heeft bekeerd en dat zij geen andere zichtbare wederkomst des Heren verwachten dan alléén met het laatste oordeel.

De voorstanders van de zichtbare regering des Heren op aarde zeggen daarentegen, dat de Heilige Schrift, wanneer zij van de wederkomst des Heren spreekt, daarmee niet bedoelt Zijn onzichtbaar komen in het hart der gelovigen, maar het oog heeft op een zichtbare nederdaling van de Here Jezus als de Mensenzoon met Zijn regeringslichaam (de eerstelingen, de ecclesia - 1 Thess. 4:13-18). Dit (regerings)lichaam gaat onze Heer tegemoet om tezamen met Hem weer op aarde terug te keren in het beloofde erfland van Abraham, Isaäk en Jacob/Israël om met diens nakomelingen, de Israëlieten, een heerlijk koninkrijk op te richten, waar Hij niet alleen in zuiver geestelijke, maar ook in een geschiedkundig lichamelijke zin als Koning van Israël samen met Israël over alle machthebbers en volkeren der aarde zal regeren.

Als Overste der Koningen der aarde (Openb. 1:5) komt Hij ook ten oordeel en dat is ook zichtbaar, want aller oog zal Hem dan zien (Openb. 1:7)!

Er wordt zo verschillend gekeken naar de Bijbelse geschiedenis. Neemt men de mening aan dat er alleen een geestelijke regering van Christus zal zijn, dan verliest alles wat de geschiedenis als tastbaar aanbiedt zijn geschied­kundige waarde, aangezien alles zich gaat oplossen in een nevelachtige onlichamelijke toekomst. Neemt men aan dat er een zichtbare regering van Jezus Christus zal komen, dan krijgt juist het lichamelijke, het tastbare in de geschiedenis belang, betekenis en bestemming.

Het nu nog omsluierde ware Israël ten opzichte van de huidige Israëli-staat zal straks onder de volkeren uitblinken als de eerstgeborene onder alle volkeren!

“Daarom, Ik zeg u, dat het Koninkrijk Gods van u zal weggenomen worden en het zal gegeven worden aan een volk, dat de vruchten daarvan opbrengt” (Mattheüs 21:43)

“En Hij sprak deze gelijkenis: Iemand bezat een vijgenboom, die in zijn wijngaard was geplant en hij kwam om vrucht daaraan te zoeken en vond er geen” (Lucas 13:6)

“De zonde van Juda staat geschreven met ijzeren stift, gegrift met diamanten spits in de tafel van hun hart en in de hoornen van hun altaren, als een gedenkteken tegen hen in hun gewijde palen onder elke groene boom en op de hoge heuvels, de bergen in het veld. Uw vermogen, al uw schatten zal Ik ten buit geven zonder prijs, om de zonde in uw hele gebied en gij zult uw hand moeten losmaken van het erfdeel dat Ik u gegeven had en Ik zal u uw vijanden doen dienen in een land dat gij niet kent want gij hebt een vuur ontstoken in Mijn toorn dat aldoor zal branden” (Jeremia 17:1-4)     

Zo wordt de geschiedenis van Israël in verleden, heden en toekomst een belangrijk deel van de Bijbelse en wereldgeschiedenis. En de wijze, waarop de volkeren en koninkrijken zich tegenover elkaar ontwikkeld hebben en nog ontwikkelen, is belangrijk voor een heldere blik in de toekomst.

Door Zijn zichtbaar lichamelijke toekomst, die meer zal zijn dan Zijn lichamelijke geboorte uit Maria, wordt de Here Jezus Christus ook een zuiver geschiedkundig persoon en feit van de heilsgeschiedenis. Hij is de Eerste en de Laatste van alle geschiedkundige personen en feiten. Hij is op deze aarde in een menselijk lichaam geboren, vernederd, veracht, gekruisigd en gedood, met het verheerlijkt menselijk lichaam uit de doden opgestaan en met het verheerlijkt menselijk lichaam ten hemel gevaren, opdat Hij ook straks op deze zelfde aarde als waarachtig God en Mens in het verheerlijkt menselijk lichaam als onze oudste Broeder zal regeren en verheerlijkt worden.

Zijn Koningschap is niet van deze wereldorde en zal komen en zichtbaar worden in de nieuwe toekomende wereldorde, die na de huidige ellendige en zondige wereldorde op deze aarde zal aanvangen tezamen met “allen die in de graven zijn, zijn stem zullen horen en zullen opstaan” (Joh. 5:28) .

Zéér vele getuigenissen in de Schrift maken melding van Palestina’s toekomstige heerlijkheid, van Israëls en Juda’s volkomen herstel en de komst van de grote Koning van Israël in dit herstelde aardse Palestina. Als de Here Jezus Zelf het innerlijk wezen en de geestelijke kracht van Zijn Koningschap verkondigt, heeft Hij nooit de bestemming van de zichtbare uiterlijke heerlijkheid daarbij ontkend of tegengesproken. Ook bij Hem bleef Jeruzalem de titel behouden van “de Stad des groten Konings” (Mat. 5:35)

Deze titel wil zeggen: de stad van waaruit Jezus als de grote Koning van Israël zal heersen. Toen Hij van deze toekomende eeuw sprak, wees Hij op de zichtbare heerlijkheid van de twaalf apostelen zittende op tronen, oordelende de twaalf geslachten van Israël (Luc. 22:30)

Toen Zijn discipelen Hem kort voor Zijn hemelvaart vroegen: “Heer zult Gij in deze tijd aan Israël het Koninkrijk weer oprichten?”, ontkende Hij de oprichting van dit Koninkrijk niet, maar zei dat de tijd wanneer alléén de Vader wist (Hand. 1:6,7)

Onmiddellijk na dit gesprek verliet Hij de aarde, maar hemelse bood­schappers stelden de verbaasde discipelen gerust met de verzekering, dat Hij zichtbaar op de wolken des hemels zou wederkomen. Van deze wederkomst des Heren spraken van nu aan Zijn discipelen en getuigen net zo veelvuldig en beslist als de oude profeten van weleer. Met deze wederkomst van de Here Jezus op aarde verwachten wij de oprichting van het Koninkrijk van Israël door de Here Jezus, naar Gods belofte aan Abraham.

Dan zal de grote Koning van Israël Zijn gezegende scepter voeren over het duizendjarig vrederijk. Hallelujah!

Geloofd zij Jezus Christus de Gekruisigde en Opgestane,

Onze Heiland en Bruidegom,

Onze God en Here, de God van Israël,

Die alleen wonderen doet.

“Want U is het Koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid tot in eeuwigheid!”  Amen!

PROFETISCHE ONTBOEZEMING:

De  Morgenster gaat op.

Hij, wortel en geslacht van David,

Vredevorst,

naar Wie Gods schepselen zuchten.

Hosanna, het is Uw Rijk.

Het zijn van Uw bloed de vruchten,

voor ál wat de aarde leed,

Sinds de eerste zonde-ellend,

van ál, wat de aard misdeed,

de ontknoping en het end.

Zie:

Wachter, is de nacht nog lang?

Wachter, welk een dag wordt aan de kim

verwacht?

Naar: Isaäc da Costa

Uw koninkrijk koom’ toch, o Heer.

Werp Gij de troon van Satan neer.

Regeer ons door uw Geest en Woord.

Uw lof worde straks alom gehoord.

En de aarde met uw vrees vervuld,

Totdat G’uw rijk volmaken zult.

Want uw is ’t koninkrijk, o Heer,

Uw is de kracht, Uw is de eer.

U, die ons helpen wilt en kunt,

Die in Uw Zoon verhoring gunt

En door uw Geest ons troost en leidt,

U zij de lof in eeuwigheid.

AMEN