ONZE VADER IN DE HEMEL

“Bidt u dan zo: Onze Vader, Die in de hemelen zijt. Uw Naam worde geheiligd. Uw Koninkrijk kome. Uw wil geschiede, zoals in de hemel zo ook op de aarde. Geef ons heden ons dagelijks brood. En vergeef ons onze schulden, zoals ook wij onze schuldenaren vergeven. En leid ons niet in verzoeking, maar verlos ons van de boze. Want van U is het Koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid, tot in eeuwigheid. Amen.” (Mattheüs 6:9-13)

Het Onze Vader is wel het meest bekende en gebruikte gebed. Het gevolg is dat het daardoor ook een sleurgebed kan worden, dat opgezegd wordt zonder dat het echt bidden is.

Maar we willen nu vooral de aandacht vestigen op God als onze Vader, Dat houdt een intieme en vertrouwelijke relatie in en wijst niet direct op een formuliergebed. Er voor staat: Bidt u dan zo. Andere vertalingen geven ‘aldus’ of ‘op deze manier’. De Here Jezus heeft ons dus niet geleerd wat we moeten bidden of welk gebed we moeten opzeggen, maar op welke manier we mogen bidden. Zo komen de woorden ‘onze Vader’ beter uit.

God als  onze Vader komt ook reeds in het Oude Testament voor in Jesaja 63:16 en 64:8. Jesaja leeft in de tijd dat Israël in ballingschap gaat en het grootste deel van Juda ook, alleen Jeruzalem lijkt maar overgebleven. Hij spreekt dan als het ware namens Israël:

“Kijk neer uit de hemel en zie uit Uw heilige en luisterrijke woning. Waar zijn Uw na-ijver en Uw machtige daden, Uw innerlijke bewogenheid en Uw barmhartigheid? Ze houden zich jegens mij in. Toch bent U onze Vader, want Abraham weet van ons niet en Israël kent ons niet. U, HEERE, bent onze Vader; onze Verlosser van oude tijden af is Uw Naam. HEERE, waarom doet U ons afdwalen van Uw wegen? Waarom verhardt U ons hart, zodat wij U niet vrezen? Keer terug omwille van Uw dienaren, de stammen van Uw eigendom.” (Jesaja 63:15-17)

Jesaja beseft heel goed dat het volk ver is afgeweken van Gods geboden en eigenzinnig optreedt en daarmee de zegen van God verliest.

“Er is niemand die Uw Naam aanroept, die zich beijvert om U vast te grijpen, want U verbergt Uw aangezicht voor ons en U doet ons wegkwijnen in de greep van onze ongerechtigheden. Maar nu, HEERE, U bent onze Vader! Wij zijn het leem en U bent onze Pottenbakker: wij zijn allen het werk van Uw handen. HEERE, wees niet al te vertoornd en denk niet voor eeuwig aan de ongerechtigheid. Zie, aanschouw toch, wij allen zijn Uw volk.” (Jesaja 64:7-9)

Jesaja gebruikt de naam Israël niet voor het volk, dat is de naam al lang kwijt; hij gebruikt de naam Israël als de voorvader, waarmee de band ook al lijkt verbroken: ‘Abraham weet van ons niet en Israël kent ons niet’. Het is eerder het omgekeerde, net als in onze dagen: het volk heeft geen besef van de eigen identiteit: afstammelingen van Abraham, Isaäk en Israël en het is de naam Israël ook niet waard.

Het Onze Vader voorbeeldgebed vraagt om vergeving van onze schulden onder de voorwaarde dat wij ook onze schuldenaren vergeven. Het gaat niet over ‘mij en ik’, maar over ‘wij en ons’. Het is dus een nationaal gebed en we kunnen daarbij denken aan onze grote schuld door het verlaten van Gods geboden en het accepteren van wetten die wettelijk mogelijk maken, wat God verbiedt en een gruwel is in Zijn ogen.

Onze Vader wil vergeven, maar verwacht dat wij ook schulden kwijt­schelden. Ik moet denken aan Griekenland. Dat land is ons land miljarden euro’s schuldig. Dat is maar een kleine schuld tegenover de schuld die wij bij God hebben. De Here Jezus heeft daar een duidelijke gelijkenis over gegeven. Als onze Vader in de hemel ons onze grote nationale schuld wil vergeven, kunnen wij ook onze schuldenaarnaties vergeven. Of niet?

Jesaja is een heel bijzondere profeet. Ik krijg de indruk, dat hij af en toe door God vanuit de eeuwigheid als het ware in het verleden mag zien wat in zijn tijd nog toekomst was (zie Jesaja 53). Daarom zijn de gebeden voor het herstel van Gods volk zo sterk. Het gaat om het hele volk, dat de naam Israël al voor de ballingschap kwijt was en niet over een kleine groep, die de naam Israël ten onrechte heeft aangenomen en voor de overgrote meer­derheid meer Edomitisch dan Judees is.

Jezus kwam om zijn volk te verlossen van hun zonden. Dat heeft Hij gedaan: door zijn dood is de scheidbrief met Israël vernietigd. Herstel kwam door de verkondiging van het evangelie tot in de lage landen en de Britse eilanden en dit werd bevestigd door de kerkhervorming, waarna onze volken tot grote welstand kwamen. Er waren vele ups en downs in onze geschiedenis. Na welvaart kwam vaak afval van God en bekering gaf telkens weer herstel. In de tweede wereldoorlog zaten we in een dieptepunt, maar steeg het geloof. In de welvaart die volgde hadden we God niet meer nodig en kwam de grote afval. We hebben een economische crisis gehad en staan nu voor de volledige ineenstorting van het Babylo­nische economische kredietsysteem, dat volgens de huidige machthebbers zal (of moet) leiden naar een nieuwe wereldorde.

Gods Woord zegt, dat zij één uur de macht zullen hebben. Profetisch staat een dag voor een jaar; een uur is dan het 24^ste deel van een jaar, dus een halve maand.

De Here Jezus komt terug om orde op zaken te stellen. Als gelovigen hebben wij een geweldige verantwoordelijkheid om ons volk te leiden naar de bekering. Dat kan alleen door gebed en het vertellen van de waarheid, want de waarheid maakt vrij!

Er zijn veel gebedsgroepen, die bidden voor ons volk en bekering, maar velen kennen onze afkomst niet. Wij zijn maar niet een gewoon volk, maar het volk dat God heeft gekozen om voor Hem te werken.

De toestand in de eindtijd is zodanig dat geen van de Iraëlvolken mede­strijder met God is. Gods ingrijpen is ook door Jesaja gezien: (63:1-6):

Wie is Deze Die uit Edom komt, in helrode kleding uit Bozra, Die luisterrijk is in Zijn gewaad, Die voorttrekt in Zijn grote kracht? Ik ben het, Die spreek in gerechtigheid, Die machtig ben om te verlossen. Waarom is dat rood aan Uw gewaad, en is Uw kleding als die van iemand die de wijnpers treedt? Ik heb de pers alleen getreden; er was niemand uit de volken met Mij. Ik heb hen vertreden in Mijn toorn, hen vertrapt in Mijn grimmigheid. Hun bloed is op Mijn kleding gespat, heel Mijn gewaad heb Ik besmet. Want de dag van de wraak was in Mijn hart, het jaar van Mijn verlosten was gekomen. Ik keek rond, maar er was niemand die hielp; Ik ontzette Mij, want er was niemand die ondersteunde. Daarom heeft Mijn arm Mij heil verschaft, en Mijn grimmigheid, die heeft Mij ondersteund. Ik heb de volken vertrapt in Mijn toorn, Ik heb hen dronken gemaakt in Mijn grimmigheid, Ik heb hun bloed ter aarde doen neerdalen.

Het is nuttig Jesaja 63 en 64 beide te lezen en Jesaja’s gebeden te betrekken in onze gebeden volgens Jezus’ voorbeeldgebed. Jesaja heeft gezien dat het goed komt en wij mogen eraaan meewerken door ons gebed!

G. van der Laan

SCHEIDING OF SAMENSMELTING?

Het lot van Israels stammen

door

Jory S.Brooks, CBIA

Als in de wereld van vandaag de Joden de enige vertegenwoordigers zijn van de Bijbelse twaalf stammen van Israël, wat is er dan gebeurd met alle aparte Hebreeuwse stammen waarover wij in de Bijbel lezen? De normale en zelden bestreden opvatting is dat deze oude twaalf stammen allemaal samensmolten tot één stam, één volk, de hedendaagse Joden. Leert Gods Woord dit eigenlijk? Zeggen de Bijbelse profetieën bijvoorbeeld dat Simeon en Juda zich aaneen zouden sluiten in een politieke unie en niet langer aparte stammen zouden zijn? Lezen wij ergens dat er stammen waren die een 'eenheidsceremonie' hielden en hiermee de hun onderscheidende banieren en erfenis weggooiden? Eindigde de onderscheid makende Bijbelse regeringsvorm met tribale grenzen met de komst van Salomo's Verenigd Koninkrijk? Huidige christelijke schrijvers zijn die mening toegedaan. Toch leert de Bijbel het tegenovergestelde: een ononderbroken scheiding, geen samensmelting. Schoolkinderen hebben waarschijnlijk van het woord scheiding of fusie gehoord dat gebruikt wordt in verband met nucleaire technologie. Webster’s Dictionary definieert fusie ten eerste als ‘een splitsing of opbreken in delen’, ten tweede als ‘reproductie of vermeerdering in twee of meer delen, waarvan elk deel weer tot een compleet organisme uitgroeit’ en ten derde ‘de splijting van een atoomkern wat resulteert in het vrijkomen van een grote hoeveelheid energie’. De eerste twee definities hebben een interessante analogie met de twaalf stammen van Israël. Ten eerste Israël werd gesplitst en in delen opgebroken. Je zou verwachten dat de kinderen van Jakob, nauw aan elkaar verwant en met een gemeenschappelijk geloof, zeker zouden samen­smelten tot een hechte verenigde natie als zij werden geconfronteerd met een sterke oppositie van talrijke en goed bewapende Kanaänieten en Filistijnen, die al in het Beloofde Land woonden. Het is een bekend gezegde dat er sterkte in eenheid is ‘verenigd houden wij stand, verdeeld komen wij ten val’. De omstandigheden waarvoor ze stonden, benadrukten de noodzaak van eenheid in plaats van verdeeldheid, samensmelting in plaats van scheiding, toch werden Jakobs twaalf zonen de voorouders van twaalf aparte en zich onderscheidende stammen. Deze stammen hebben zelfs totaal verschillende profetieën met betrekking tot hun individuele toekomst in ‘de laatste dagen’ (Genesis 49 en Deuteronomium 33), die verwijzen naar hun voortdurende apartheid door de eeuwen heen. De Bijbelse geschiedenis heeft eveneens vastgelegd dat deze stammen een bepaalde ongeinteresseerdheid aan de dag legden als ze elkaar te hulp moesten komen in tijden van nood (Richteren 5).

Christelijke schrijvers negeren dikwijls deze deling en het komt voor dat kinderbijbels veronderstellen, dat elk van de richters of rechters van het oude Israël in feite een koning was over de twaalf verenigde stammen. Dat was echter niet het geval, zoals onderzoek van enkele geres­pecteerde geleerden uit het Midden-Oosten heeft aangetoond. Een van hen, Niels Peter Lemche, schreef: “Er is geen informatie die erop wijst dat een richter of rechter er in is geslaagd een dynastie te stichten, of dat de verhalen verwijzen naar een opeenvolging van pan-Israëlitische heersers” (Early Israel pag.275). Met andere woorden, de bijbelse richteren, zoals Simson, waren lokale leiders die in hun eigen stamgebied opereerden en geen pseudo-koningen over alle twaalf stammen.

Webster’s tweede definitie van deling spreekt over een scheiding ‘in twee of meer delen die elk tot een compleet organisme uitgroeien’. De hedendaagse christelijke schrijvers negeren het feit dat de Israël­stammen, ofschoon gescheiden en bekend staand als de huizen Israël en Juda, contact met elkaar onderhielden. Om professor Lemche te citeren met betrekking tot de Israëlitische overwinning in het boek Jozua, ‘als een regel volgde de scheiding tussen de Lea- en Rachel-stammen’; dat betekent, de aparte stammengroepen van Juda en Israël (ibid.p.63).

Verder, de meest natuurlijke en geloofwaardige lezing van de profetieën in Genesis geeft, dat Israël zou groeien in aantal om twaalf aparte en onderscheiden naties of koninkrijken te worden, elk met hun eigen koning. Bijvoorbeeld: Genesis 17:5-6 zegt:

“…en gij zult geen Abram (hoog verheven vader) meer genoemd worden, maar uw naam zal zijn Abraham (vader van een menigte) omdat Ik u tot een vader van een menigte volken gesteld heb. Ik zal u uitermate vruchtbaar maken en u tot volken stellen, en koningen zullen uit u voortkomen”.

Ook in Genesis 35:11 wordt aan Jakob deze belofte herhaald:

“…En Hij noemde hem Israël. En God zeide tot hem: Ik ben God, de Almachtige, wees vruchtbaar en wordt talrijk; een volk, ja een menigte van volken zal uit u ontstaan, en koningen zullen uit uw lendenen voortkomen”.

Dit zijn duidelijk profetieën die spreken van deling, twaalf individuele delen, ‘waarvan elk deel uitgroeit tot een compleet organisme’.

Een andere voorbeeld van deling in Israëls geschiedenis betreft de stam van Levi die, verdeeld en verspreid onder de andere stammen, toch zijn identiteit in stand houdt als de stam die het priesterschap bekleedt (Deuteronomium 18:1-7). Ook een voorbeeld van deling in plaats van samensmelting is de stam van Jozef, die wordt gescheiden in de aparte stammen van Efraïm en Manasse.

Er wordt tegenwoordig heel wat gebekvecht over de ‘verloren’ stammen, waarvan wordt verondersteld dat zij zijn opgegaan in de andere stammen en zo hun individuele bestaan hebben verloren. De stam van Simeon, zo wordt beweerd, vermengde zich al heel vroeg met de stam van Juda. Toch is Dr.Lemche het hier niet mee eens, want hij zegt: ‘Simeons territoriale bezittingen (Jozua 19:1-9) laten zien dat die nog bestonden in het begin van de nationale periode’ onder Salomo (ibid p.283). De stam van Dan staat niet vermeld in de tribale lijst van Openbaring 7:4-8, waardoor voorstanders van fusie benadrukken dat deze stam op de een of andere manier zou hebben opgehouden te bestaan als een aparte entiteit. Maar waar de stam van Juda ontbreekt in de lijst van Salomo’s districten (I Koningen 4:17-19) wordt deze conclusie niet getrokken! (cf.Lemche, ibid. pg.286). Het is veel waarschijnlijker dat Dan met zijn kusthaven, zich al heel vroeg bezighield met de zeehandel en Kanaän verliet voor landen in het westen. Historici schrijven over de ‘Thuata de Danaan’ of stam van Dan, in de vroege geschiedenis van Mediterrane landen, evenals van de Britse Eilanden. Het ontbreken van een vermelding van een stam in Kanaän betekent niet dat die niet ergens anders bestond. In het geval van Juda is het duidelijk dat Salomo een volledig apart bestuur had voor het Huis van Juda en dat die niet was opgenomen in de administratieve lijst die van toepassing was op het noordelijke Huis van Israël. Dit is dus een ander voorbeeld van scheiding, niet van samensmelting, in de geschiedenis van Israël als geheel.

Het is ook goed erop te wijzen dat onder de verenigde monarchie, een tijd toen velen veronderstelden dat de verschillende tribale erfenissen zouden eindigen, Salomo’s districten bestaande tribale grenzen handhaafden. Dr.Lemche zegt: “Salomo’s duidelijke onderverdeling werd uitgevoerd op basis van bestaande tribale grenzen” (ibid.p.285). Dus zelfs gedurende het verenigde koninkrijk bleef Israëls tribale verdeling voortbestaan.

Ondanks de populaire heersende stroming, die geloofde in Israëls samensmelting in één verenigde stam, is de joodse wetenschap al heel lang voorstander van deling. De overleden hoofdrabbijn van het Britse koninkrijk beweerde dat alleen het Joodse volk afstamt van het Huis van Juda, gevormd door de stammen Juda en Benjamin en een aantal nakomelingen van de stam Levi en dat er geen verdere vermenging met andere stammen heeft plaatsgvonden (Story of Celto-Saxon Israel, p.187). Het idee van samensmelting van al Israëls stammen in het huidige Joodse volk is zonder Bijbelse of historische ondersteuning. Om deze reden hebben generaties bijbelgelovigen gesproken over de ‘verloren stammen’ van Israël. Het is hard nodig dat christenen dit onderzoek naar de identiteit van de zogenaamde verloren stammen van Israël voortzetten. Een goede start zou zijn de bestudering van Steven M.Collins boek ‘Israel’s Tribes Today’, dat elk van de twaalf stammen lokaliseert in onze wereld van vandaag.

Uit; Thy Kingdom Come 4/11

Vert.Tj.Wijsman-Everaarts

HET NIEUWE VERBOND

door

James Templeton

Omdat er zoveel onzin wordt verteld over dit belangrijke onderwerp, is het de moeite waard er opnieuw naar te kijken.

Met betrekking tot de voorwaarden van het Nieuwe Verbond, zegt God: - Jeremia 31:31-34

“Zie, de dagen komen, luidt het woord des HEREN, dat Ik met het huis van Israël en het huis van Juda een nieuw verbond sluiten zal. Niet zoals het verbond, dat Ik met hun vaderen gesloten heb ten dage dat Ik hen bij de hand nam, om hen uit het land Egypte te leiden: mijn verbond, dat zij verbroken hebben, hoewel Ik heer over hen ben, luidt het woord des HEREN. Maar dit is het verbond, dat Ik met het huis van Israël sluiten zal na deze dagen, luidt het woord des HEREN: Ik zal mijn wet in hun binnenste leggen en die in hun hart schrijven. Ik zal hun tot een God zijn en zij zullen Mij tot een volk zijn. Dan zullen zij niet meer een ieder zijn naaste en een ieder zijn broeder leren: Kent de HERE: want zij allen zullen Mij kennen, van de kleinste tot de grootste onder hen, luidt het woord des HEREN, want Ik zal hun ongerechtigheid vergeven en hun zonde niet meer gedenken”.

Dit is belangrijk voor Israël, Juda, het jodendom en zelfs de kerk omdat het wordt bevestigd in het Nieuwe Testament: - Hebreeën 8:6-13

“Nu echter heeft Hij een zoveel verhevener dienst verkregen, als Hij de middelaar is van een beter verbond, waarvan de rechtskracht op betere beloften berust. Want indien dat eerste onberispelijk ware geweest, zou er geen plaats gezocht zijn voor een tweede. Want Hij berispt hen, als Hij zegt: Zie, er komen dagen, spreekt de HERE, dat Ik voor het huis Israëls en het huis Juda een nieuw verbond tot stand zal brengen, niet het verbond dat Ik met hun vaderen maakte ten dage, dat Ik hen bij de hand nam om hen uit het land Egypte te leiden, want zij hebben zich niet gehouden aan mijn verbond en Ik heb Mij niet meer om hen bekommerd, spreekt de HERE.

 Want dit is het verbond, waarmede Ik Mij verbinden zal aan het huis Israëls na die dagen, spreekt de HERE: Ik zal mijn wetten in hun verstand leggen, en Ik zal die in hun harten schrijven, en Ik zal hun tot een God zijn en zij zullen Mij tot een volk zijn. En niet langer zullen zij een ieder zijn medeburger, en een ieder zijn broeder leren, zeggende: Ken de HERE, want allen zullen zij Mij kennen van de kleinste tot de grootste onder hen. Want Ik zal genadig zijn over hun ongerechtigheden, en hun zonden zal Ik niet meer gedenken. Als Hij spreekt van een nieuw verbond, heeft Hij daarmede het eerste voor verouderd verklaard. En wat veroudert en verjaart, is niet ver van verdwijning”.

Iedere Israëliet moet opnieuw verbonden worden met Yahweh door zijn zoon Jezus Christus. Voorheen was de besnijdenis in het vlees, nu is het de besnijdenis van het hart. Mozes keek uit naar de dag dat Israël de christelijke besnijdenis zou aanvaarden en zijn woorden luiden als volgt: - Deuteronomium 30:6:

“En de HERE, uw God, zal uw hart en het hart van uw nakroost besnijden, zodat gij de HERE, uw God, liefhebt met geheel uw hart en geheel uw ziel, opdat gij leeft” !!!

Iedere Israëliet onder het Nieuwe Verbond moet het nieuwe type besnijdenis aanvaarden om zijn burgerschap in de komende nieuwe orde te verzekeren. Vreemdelingen, die geen Israëlieten zijn van geboorte, kunnen eveneens burgers worden onder dezelfde voorwaarden, dat wil zeggen, besnijdenis van het hart.

De grote menigten, die Johannes in Openbaring beschrijft, zijn op die manier burgers geworden door geloof in Jezus Christus. De weg is geopend, zodat iedere Israëliet zijn burgerschap veilig kan stellen. Iedere niet-Israëliet kan een burger worden door Jezus Christus te aanvaarden en al zijn geboden te onderhouden. ‘De Zegeningen van het Koninkrijk’.

DE MAN WIENS NAAM IS ‘SPRUIT’

DE KANDELAAR VAN DE TABERNAKEL

door

Patricia Bagwell BA

De Heilige Schrift is een serie boeken die op verschillende niveaus gelezen kunnen worden. Veel teksten, vooral in het Oude Testament, zijn symbolisch. Een studie van deze types en beelden kan ons begrip van het Woord enorm vergroten, evenals de zuivere geestelijke waarheden die de Heilige Geest in petto heeft voor de ernstige zoeker. Een voorbeeld hiervan is de structuur en inrichting van de Tabernakel die Israël vergezelde in de wildernis – een draagbaar heiligdom dat gebruikt werd vóór de bouw van Salomos Tempel – die veel meer betekenis hadden dan hun praktische functie in de rites en ceremonies van het Hebreeuwse geloof. De voorbeelden voor alle functies van de Tabernakel werden door God rechtstreeks aan Mozes gegeven op de berg Sinaï en elk detail had een schat aan spirituele betekenis, die nu nog steeds ons begrip ervan verrijkt.

De Kandelaar, die geplaatst was in het Heilige en waarvan de beschrijving is te lezen in Exodus 25:31-40, was hierop geen uitzondering. In tegenstelling tot het andere meubilair van de Tabernakel  = de Ark van het Verbond, de tafel van de Toonbroden en het gouden Altaar – die van shittim (acacia) hout waren gemaakt met goud overtrokken, was alleen de Kandelaar gemaakt van een talent*  puur gedreven goud, een symbool van goddelijkheid.

Het woord ‘Kandelaar’, zoals vermeld in de NBG, is echter een beetje misleidend want er werden geen kaarsen in gebrand, maar olie. We kunnen dus beter spreken van Menora, de Hebreeuwse term.

De Menora bestaat uit een basis en een schacht met drie armen die uit beide zijden komen, dat maakt een totaal van zeven armen. Deze armen zijn versierd met knoppen en bloemkelken in de vorm van amandelbloesems en amandelen. Het totaal aantal ornamenten bedraagt zeventig, een mystiek getal dat een volmaakt geestelijke staat betekent. De esoterische betekenis van het gebruik van amandelen hier is dat de amandel de boom is die in de lente het eerst in bloei staat. Hij vertegenwoordigt Jezus Christus als de eerste die uit de doden is opgestaan. De staf van Aäron, de hogepriester, was ook gemaakt van het hout van de amandelboom, die als een demonstratie van Gods macht en gunst, gedurende de nacht knoppen en bloesems en amandelen voortbracht (Numeri 17).

De zeven armen van de Menora ondersteunen zeven olielampen gevuld met zuivere olijfolie (symbool van de Heilige Geest), die Aäron iedere avond moest aansteken. Zij vertegenwoordigen de Zeven Geesten van God, zoals werd geopenbaard aan de apostel Johannes in een hemels gezicht:

“En uit de troon kwamen bliksemstralen, donderslagen en stemmen. En er stonden zeven vurige fakkels te branden vóór de troon. Dit zijn de zeven Geesten van God” (Openbaring 4:5).

Maar er is ook een astronomisch verband, volgens Josefus, de Joodse historicus. De zeven lampen betekenen de zeven lichten of planeten van de ouden: Mercurius, Venus, Mars, Jupiter en Saturnus, tezamen met de zon en maan (Joodse Oudheden III, vi,7). Waarschijnlijk stelt de centrale schacht de zon voor, met de andere armen als de planeten die daar omheen draaien. En de lampen zouden ook de leiding, of het Woord van God symboliseren, zoals de psalmist het zo passend uitdrukt in Psalm 119:105: “Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad”.

Mijn Knecht, de Twijg

Het is betekenisvol dat verschillende malen in het Oude Testament een ongewone term wordt gebruikt om onze Heer, Jezus Christus, te beschrijven: ‘De Twijg’. De concordantie onthult dat deze term zes keer voor Hem is gebruikt, dit correspondeert dus met de zes zijarmen van de Menora. En een keer wordt Christus in dezelfde context beschreven als ‘een Loot uit de stronk van Isaï’  (Jesaja 11:1), die zeker in verband te brengen is met de centrale stam of schacht van de Menora. Dit op zichzelf is merkwaardig, maar alleen een nadere zoektocht in deze teksten onthult de mooie symmetrie die onze Heer in zijn Woord verborgen heeft.

De eerste twee teksten zijn te vinden in het boek Jesaja. Jesaja 4:2 zegt:

 “Op die dag zal de Spruit van de HERE tot sieraad en tot heerlijkheid zijn”.

En dan in Jesaja 11:1 waar al uit is geciteerd:

“Want er zal een Twijgje opgroeien uit de stronk van Isaï en een Loot uit zijn wortels zal vrucht voortbrengen”.

Isaï was de vader van koning David in wie het Koninklijk Huis was opgericht – de eeuwigdurende troon die Jezus Christus zou erven, zoals de engel voorzegde aan de maagd Maria:

“…en God, de Heere, zal Hem de troon van zijn vader David geven, en Hij zal over het Huis van Jakob Koning zijn tot in eeuwigheid en aan zijn Koninkrijk zal geen einde komen” (Lukas 1:32-33).

En zo zien we dat de ‘Spruit’ waarnaar wordt verwezen, niemand anders is dan Jezus Christus in zijn vleeswording als de beloofde afstammeling van David. Zodoende kunnen de twee “Armen’ uit de tekst gezien worden als de eerste of het buitenste paar armen van de Menora.

De profeet Jeremia heeft het in de volgende twee teksten over de ‘Spruit’.

“Zie, er komen dagen, spreekt de HERE, dat Ik voor David een rechtvaardige Spruit zal doen opstaan. Hij zal als Koning regeren en verstandig handelen. Hij zal recht en gerechtigheid doen op de aarde…..In die dagen zal Ik voor David een Spruit van gerechtigheid doen opkomen. Hij zal recht en gerechtigheid doen op aarde” (Jeremia 23:5 en 33:15).

Het opmerkelijke aan deze twee teksten is, dat beide de hoofdletter S voor Spruit gebruiken; beide spreken van David en beide verklaren dat de Spruit rechtvaardig is. Dus in niet minder dan drie verschillende wijzen zijn ze perfect op elkaar afgestemd en evenwichtig en maken zodoende het tweede paar armen aan de Menorah passend.

Ten laatste staan er nog twee  andere teksten in Zacharia. 

“Luister toch, hogepriester Jozua, u en uw vrienden die vóór u zitten.....want zie, Ik ga mijn Knecht, de Spruit, doen komen…..Neem zilver en goud en maak kronen en zet die op het hoofd van de hogepriester Jozua en zeg tegen hem: Zo zegt de HERE van de legermachten: Zie, een Man - zijn naam is Spruit – zal uit zijn plaats opkomen…” (Zacharia 3:8 en 6:11-12).

Deze twee verzen zijn nogal verschillend van de vier daarvoor, niet verwijzend naar het huis van David, maar veeleer naar Jozua de hogepriester. Hier is Jozua een type van Christus, want de Hebreeuwse naam Jozua, vertaald in het Nieuw Testament Grieks is Jezus en Jezus is niet alleen de Dienstknecht des HEREN (Lukas 22:27), maar ook onze grote Hogepriester. In beide teksten staat SPRUIT in hoofdletters om de betekenis ervan te benadrukken, iets wat weinig voorkomt in de Bijbel. Een voorbeeld dat hiermee verband houdt is gevonden in Mattheüs, hfdst.1, waar de naam JEZUS tweemaal in hoofdletters voorkomt. Het is veelbetekenend dat “Zie, de Man wiens naam is SPRUIT” vergeleken wordt met “U zult Hem de naam JEZUS geven”(KJV), de twee namen die afdoende bewijzen dat JEZUS is de SPRUIT. En opnieuw: de twee verzen van Zacharia zijn symmetrisch in evenwicht en ik geloof dat zij de binnenste armen vormen van de Menora.  Hoe volmaakt heeft God dit beeld voorgeschreven dat de zes ‘Armen’ uit het Oude Testament voortgezet zouden worden in drie paren – één paar in elk van de drie boeken – precies zoals ze zijn bij de Menora!

Er is ook nog een andere, gelijke toepassing van teksten op de Menora, want Jesaja 11:2 , die volgt op het eerste vers:

“Want er zal een Twijgje opgroeien uit de stronk van Isaï, en een Loot uit zijn wortels zal vrucht voortbrengen” zegt: “…Op Hem zal de Geest van de HERE rusten: de Geest van wijsheid en inzicht, de Geest van raad en sterkte, de Geest van de kennis en de vreze des HEREN”.

Hier zien we dat de ‘Geest van de Heer’ de centrale schacht is en de zes andere geesten – wijsheid en inzicht, raad en sterkte, kennis en vreze des Heren – de andere zes armen zijn, opnieuw in drie paren! Deze illustratie dient als een mooie tweede getuige en bevestiging van de andere teksten, en voorziet in een beter begrip van de werkelijke betekenis van de Menora. Want alle Armen spreken duidelijk van de goddelijkheid, majesteit, wijsheid, schoonheid en gerechtigheid van Jezus Christus en van de Glorie, voorgesteld door het licht van de Lamp, dat nog in Hem onthuld moet worden.

*30 kg

Uit: The Covenant Nations 2/2011

Vert. Tj.Wijsman-Everaarts

De Vrouw en de Bruid (2)

Op bladzijde 22 van deze jaargang zijn we met dit artikel begonnen. In de nummers 2 en 3 kwamen we er niet aan toe. We schreven toen dat we nader zouden ingaan over wat Evert Smit daar jaren geleden over geschreven heeft. We vinden dit in de brochure “De Steen die de gehele Aarde vulde”, die ondertussen uitverkocht is. Hier volgt nu een deel van dat artikel.

Wie is de Bruid of de Vrouw van God?

de Gemeente of Israël

Het nauwkeurig zoeken naar een Bijbels antwoord op de hier gestelde vraag kan ons in deze zaak een stuk verder brengen.

In kerkelijke- en Maranathakringen hoort men meestal de stelling dat “de Bruid” de Gemeente van Christus is, terwijl onze Israëlvisie steeds het volk Israël als “Bruid” heeft aangewezen. We gaan na wat de Bijbel hierover zegt. Voor beide opvattingen worden teksten aangehaald.

Teksten, die zeggen dat Israël Gods Vrouw of Bruid is

Jer.3:1-16 (vooral vers 14, in de SV: “Ik heb u getrouwd”); Jes.54:1-8; Hos.2:1-18; Jes.50:1 (te lezen in samenhang met Jer.3 en Hosea 1&2); Ezech.23 (vooral vers 4: “zij werden de Mijne”).

Hierbij valt op te merken dat de termen ‘Vrouw’ (echtgenote) en ‘Bruid’ (aanstaande echtgenote) niet identiek zijn. In de Bijbel komen we beide termen tegen. Het zou m.i. echter onjuist zijn, een te grote nadruk op het verschil tussen ‘Vrouw’ en ‘Bruid’ te leggen, aangezien in de Bijbel overal beschrijvingen van feitelijke gebeurtenissen, wonderlijk dooreengemengd staan met profetische mededelingen. Zo kan bij voorbeeld in dit geval degene die nu nog Bruid is, profetisch reeds als Vrouw worden aangeduid.

Teksten die zeggen (of suggereren, dat de Gemeente de Bruid is

2 Cor.11:2: “Want ik beijver mij voor u met een ijver van God. Ik heb u immers ten huwelijk gegeven aan één Man om u als een reine maagd aan Christus voor te stellen”.

Efeze 5:25 e.v. “Mannen, heb uw eigen vrouw lief, zoals ook Christus de gemeente liefgehad heeft en Zich voor haar heeft overgegeven,” (zie verder de gehele passage Ef.5:22-33)

Te discussiëren zou er tussen beide ‘partijen’ nog kunnen zijn over Openbaring 19 (de Bruiloft des Lams) en 21:10 (het nieuwe Jeruzalem daalt als de Vrouw des Lams neder”).

Teksten die zeggen dat de Gemeente het Lichaam van Christus is

Dat zijn er vele, zoals men alleen al aan deze bloemlezing kan zien:

Rom.12:5: “zo zijn wij, hoewel velen, één lichaam in Christus, maar ieder afzonderlijk leden van elkaar.”

1Cor.6:15: “Weet u niet dat uw lichamen leden (lichaamsdelen) zijn van Christus?

1Cor.10:17:  “Omdat het brood één is, zijn wij, die velen zijn, één lichaam, want wij allen hebben deel aan het ene brood.”

1Cor.12:12-27: “Want zoals het lichaam één is en veel leden heeft, en al de leden van dit ene lichaam, hoewel het er veel zijn, één lichaam zijn, zo is het ook met Christus. Ook wij allen immers zijn door één Geest tot één lichaam gedoopt, hetzij dat wij Joden zijn, hetzij Grieken, hetzij slaven, hetzij vrijen; en wij allen zijn van één Geest doordrenkt. Want ook het lichaam bestaat niet uit één lid, maar uit vele. Als de voet zou zeggen: Omdat ik geen hand ben, ben ik niet van het lichaam, is hij daarom dan niet van het lichaam? En als het oor zou zeggen: Omdat ik geen oog ben, ben ik niet van het lichaam, is het daarom dan niet van het lichaam? Als het hele lichaam oog was, waar zou het gehoor zijn? Als het hele lichaam gehoor was, waar zou de reuk zijn? Maar nu heeft God de leden, elk van hen afzonderlijk, in het lichaam een plaats gegeven zoals Hij gewild heeft. Als zij alle één lid waren, waar zou het lichaam zijn? Nu echter zijn er wel veel leden, maar is er slechts één lichaam. En het oog kan niet zeggen tegen de hand: Ik heb je niet nodig, of vervolgens het hoofd tegen de voeten: Ik heb jullie niet nodig. Ja, meer nog, de leden van het lichaam die de zwakste schijnen te zijn, zijn echter juist zeer noodzakelijk. En aan de leden van het lichaam die wij als minder eervol beschouwen, verlenen wij groter eer en onze oneerbare leden krijgen een grotere eer. Onze eerbare leden echter hebben dat niet nodig. Maar God heeft het lichaam zo samengesteld, dat Hij aan het lid dat tekortkomt, groter eer gaf, opdat er geen verdeeldheid in het lichaam zou zijn, maar de leden voor elkaar gelijke zorg zouden dragen. En als één lid lijdt, lijden alle leden mee. Als één lid eer ontvangt, verblijden alle leden zich mee. Samen bent u namelijk het lichaam van Christus, en ieder afzonderlijk Zijn leden”.

Efeze 5:30: “Want wij zijn leden van Zijn lichaam, van Zijn vlees en van Zijn gebeente.”

Col.1:18: “En Hij is het hoofd van het lichaam, namelijk van de gemeente….”.

Col.1:24: “…., ten behoeve van Zijn lichaam, dat is de gemeente.”

Heb.10:5: “…. U hebt voor Mij een lichaam gereedgemaakt”.

Deze en andere dergelijke teksten worden graag benadrukt degenen die zeggen, dat Israël de Vrouw is. In tegenstelling hiermee zegt men dan dat de Gemeente het Lichaam voorstelt.

Is dit wel een tegenstelling?

Toch mogen wij ons op Bijbelse gronden afvragen of ‘vrouw’ en ‘lichaam’ in de

symboliek wel zo’n tegenstelling genoemd mogen worden. Zie bij voorbeeld de teksten Gen.2:24 (één vlees); 1Cor.11:3 (het hoofd van de vrouw is de man); 1Cor.6:16 (één lichaam); Ef.5:25 (Vrouw liefhebben als hun eigen lichaam); Ef.5:23 (de man is het hoofd van zijn vrouw).

De hele passage Efeze 5:22-33 kan men in feite evengoed aanvoeren als bewijs dat de Gemeente het Lichaam van Christus is, als om aan te tonen dat de Gemeente de Vrouw is:

“Vrouwen, wees uw eigen mannen onderdanig, zoals aan de Heere, want de man is hoofd van de vrouw, zoals ook Christus Hoofd van de gemeente is; en Hij is de Behouder van het lichaam. Daarom, zoals de gemeente aan Christus onderdanig is, zo behoren ook de vrouwen in alles hun eigen mannen onderdanig te zijn. Mannen, heb uw eigen vrouw lief, zoals ook Christus de gemeente liefgehad heeft en Zich voor haar heeft overgegeven, opdat Hij haar zou heiligen, door haar te reinigen met het waterbad door het Woord, opdat Hij haar in heerlijkheid voor Zich zou plaatsen, een gemeente zonder smet of rimpel of iets dergelijks, maar dat zij heilig en smetteloos zou zijn. Zo moeten de mannen hun eigen vrouwen liefhebben als hun eigen lichamen. Wie zijn eigen vrouw liefheeft, heeft zichzelf lief. Want niemand heeft ooit zijn eigen vlees gehaat, maar hij voedt en koestert het, zoals ook de Heere de gemeente. Want wij zijn leden van Zijn lichaam, van Zijn vlees en van Zijn gebeente. Daarom zal een man zijn vader en moeder verlaten en zich aan zijn vrouw hechten, en die twee zullen tot één vlees zijn. Dit geheimenis is groot; maar ik spreek met het oog op Christus en de gemeente. Kortom, ook u moet, ieder in het bijzonder, uw eigen vrouw net zo liefhebben als uzelf; en de vrouw moet ontzag hebben voor haar man.”

Uit deze en andere teksten kan men opmaken dat – symbolisch gezien – de man het hoofd van de vrouw is en de vrouw het lichaam van de man.

Een man zonder vrouw is dus een hoofd zonder lichaam.

De man alleen is dus niet compleet.

De Complete Man

Deze term ‘complete man’ kan men in de letterlijke Griekse tekst vinden bij Efeze 4:13: “totdat wij allen komen tot de eenheid van het geloof en van de kennis van de Zoon van God, tot een volwassen man, tot de maat van de grootte van de volheid van Christus,” het Grieks wil zeggen een complete man.

Onze Bijbel schrijft in Hebr.7:28, slot: “de Zoon, Die tot in eeuwigheid volmaakt is.” De Griekse grondtekst zegt hier echter letterlijk: ‘Zoon, tegen de eeuw compleet gemaakt’. Met ‘de eeuw’ wordt hier m.i. zoals op andere plaatsen (b.v. Lucas 20:35) de ‘komende aioon’, het 1000-jarig Rijk bedoeld.

Men krijgt sterk de indruk dat Paulus hier wil zeggen dat de Grote Zoon Jezus, de komende Messias, als Hoofd alleen, niet ‘compleet’ is, maar tegen de Wederkomst compleet gemaakt zal zijn, doordat God alle door Hem bestemde mensen als leden tot ‘Zijn Lichaam, de Gemeente’ dàn zal hebben toegevoegd.

Wanneer de Heer verschijnt, zal Hij immers met Zijn heiligen verschijnen…. Zach.14:5; 1Thess.3:13; 2Thess.1:10 en Col.3:4 zeggen dit heel duidelijk!

Zolang ‘de Vrouw’ (in dit geval de Gemeente) nog niet getrouwd is, is ze nog ‘bruid’. Maar na de ‘huwelijkssluiting’ is zij ‘Vrouw’ en ‘Lichaam’ geworden, hetgeen dan in feite hetzelfde wil zeggen. De vrouw is immers het lichaam van de man.

Langzamerhand wordt het ons duidelijk dat de begrippen Bruid, Vrouw en Lichaam – wel verre van een tegenstelling onderling te vormen – aanduidingen kunnen zijn van dezelfde ‘persoon’, maar dan in verschillende stadia.

De Complete Messias bestaat uit Jezus met Zijn Gemeente. Samen krijgen zij het  koningschap. Israël is het Koninkrijk, waarover geregeerd zal worden door degenen, die het Koningschap zullen ontvangen.

De volgende teksten spreken over het (mede-)koningschap van de Gemeente, en over de gelijkstelling in toekomstige taak van Jezus en Zijn Gemeente. Rom.5:17; Rom.16:20; 1Cor.6:2; 2Tim.2:12; Openb.2:27; Openb.12:5; en Openb.22:5.

Dit alles zou een verklaring kunnen zijn voor het feit, dat Jezus bij zijn eerste komst wel zijn Koningschap over Israël aankondigde als de ware Messias, maar (zie Hand.1:6-7) die niet aanvaardde, maar uitstelde tot Zijn Wederkomst, omdat Hij zich eerst wilde verzekeren van een ‘Lichaam’, dat God Hem bereid had (Hebr.10:5) om later, als dat Lichaam çompleet’gemaakt en met Hem verenigd zou zijn, met dat Lichaam terug te keren en daarmee Zijn Koningsheerschappij te gaan uitoefenen. Met dat ‘Lichaam’ is de Messias immers pas compleet.

Israël, de eersterangs onderdanen van de Complete Koning

Deze volledige Messias is Koning in de eerste plaats over het volk Israël.

We hoeven slechts aan Lucas 1:32, 33 te denken (Jezus op Davids troon en heersend over het huis Jakobs tot in eeuwigheid) om dat te begrijpen.

Toch hebben we hiervoor juist vele teksten gevonden waarin niet de Gemeente als Vrouw en Bruid, maar Israël als zodanig wordt aangemerkt. Hoe is dat nu te rijmen met het bovenstaande?

De uitdrukking ‘Complete Man’ geeft hier de oplossing. Jezus en Zijn Gemeente samen worden in de Bijbelse symboliek als een ‘man’ aangemerkt. En van deze complete Man wordt nu Israël weer de Bruid, de toekomstige Vrouw. Men zou zich kunnen voorstellen, dat aan het einde van het Millenium het volk Israël geheel gelouterd en bekeerd, ten slotte blijvend de Vrouw van deze Complete Man wordt, waarbij dan nooit meer sprake kan zijn van een ‘scheidbrief’…!

Israëls Gemenebest over de gehele Aarde

De andere volken zou men kunnen beschouwen als ideaal bestuurde ‘dominions’ of ‘koloniën’, wanneer van Sion de Wet uitgaat over de hele aarde.

“Het zal geschieden dat er geen regen zal vallen op hem die uit de geslachten van de aarde niet zal opgaan naar Jeruzalem om zich voor de Koning, de HEERE van de legermachten, neer te buigen,” zegt Zacharia 14:17.

Psalm 2:8en9 en Openb.2:27 (samengevat in Openb.12:5) kennen zowel aan Jezus als aan de Gemeente de Koningsheerschappij toe over de niet-Israël-voken,

“Want het volk en het koninkrijk die u (Israël) niet zullen dienen, zullen vergaan en die volken zullen totaal verwoest worden,” zegt Jesaja 60:12, waarbij ook aan Israël een besturende functie over de volken wordt aangezegd.

Samenvattend zou men de wereldsituatie in de ‘komende eeuwen’ zo kunnen voorstellen:

Jezus en Zijn Gemeente vormen samen de Koningsregering over Israël en met behulp van dit ‘moederland’ besturen zij tevens de andere volken als ‘koloniën’ van Israël.

Voorvervullingen van deze situatie vinden wij reeds in de tijd van David en Salomo.

1 Kron.18:13: “Hij legde garnizoenen in Edom, en alle Edomieten werden aan David onderworpen. De HEERE gaf David de overwinning overal waar hij heen ging.”  (Merk op, dat de Edomieten niet tot Israëlieten verklaard werden, zoals Johannes Hyrcanu in 125 v.Chr. abusievelijk deed).

2Kron.9:14:  “…. en de inkomsten aan goud en zilver voor Salomo van alle koningen van Arabië en van de landvoogden van het land.”

2Kron.9:23: “En alle koningen van de aarde zochten Salomo op, om zijn wijsheid te horen, die God hem in zijn hart had gegeven.”

2Kron.9:26: “En hij heerste over alle koningen, van de rivier de Eufraat tot aan het land van de Filistijnen, en tot aan de grens van Egypte.”

2Sam.8:2b: “Zo werden de Moabieten Davids dienaren en zij moesten schatting afdragen.”

Wordt vervolgd

 SATAN, de god van deze wereld (4)

door J.I. van Baaren

DEMONIE EN DE NEW AGE

Het woord "demon" wordt niet in de Bijbel genoemd. Het Griekse woord "daimonitsima" betekent vooral "afscheiding". Men heeft dit vertaald met "boze of onreine geesten".

Opmerkelijk genoeg herkenden de boze geesten Jezus eerder dan zelfs zijn discipelen: Marcus 3:11 "Wij weten wel wie gij zijt: Gij zijt de zoon van God." Dit zei een gelovige die onopgemerkt in de synagoge was. Gods woord verklaart niet precies wat "boze geesten" zijn. De Bijbel werpt daar geen licht op. Mensen kunnen vele boze geesten hebben. Maria van Magdala had er zeven, de man uit Gardera een legioen. De man wiens huis leeg was en op orde zou komen: zeven maal zoveel. Verder is er een "stomme" geest, die uitsluitend het spraakvermogen beheerst, hetzelfde geldt voor een "dove" en een "geest van zwakte", die de rug beïnvloedt. Boze geesten zijn geen engelen. De Bijbel geeft geen aanleiding dat engelen "inwoning" verlangen.

1. Te beginnen met satan: Een grote, begaafde engel die aan God gelijk wilde zijn, en daarom voor straf uit de hemelse gewesten werd verdreven, met de planeet aarde als verblijfplaats. Hij was er eerder dan de mensen.

2. Hij heeft een koninkrijk met vele dienaren. Samen met overheden en machten. De Bijbel noemt hem wereldbeheerser dezer eeuw en zijn handlangers "boze geesten in de hemelse gewesten".

3. Jezus gaf Zijn discipelen een eensluidende opdracht mee: zowel de 2, de 12 als de 70: "Geneest de zieken en drijf boze geesten uit."

4. De Bijbel noemt 54 plaatsen waar Jezus boze geesten uitdreef. Niet naar de hel of naar de poel des vuurs, en dit derhalve ook niet door zijn volgelingen. Dat wordt bij zijn komst door Jezus gedaan. Maar er is nog iets: Voor de gelovigen zijn er de volgende tekenen: "Boze geesten zullen zij uitdrijven". Marcus 16:17. Boze geesten leiden tot zonde.

5. In de Bijbel wordt enige malen gesproken van bezeten te zijn. Dit is een minder goede vertaling. Een gelovige kan niet door satan bezeten (in bezit) zijn. Hij kan alleen door Christus bezeten zijn. Een beter woord is "daimonised", of gedemoniseerd. Beïnvloed, beheerst of overheerst.

6. Jezus heeft satan overwonnen. Satan kan alleen zijn invloed uitoefenen als men daartoe een opening geeft.

7. De Bijbel spreekt over het binden en ontbinden van boze machten.

8. Boze geesten behoeven een huis of lichaam, vooral als het leeg is. Al zijn het maar varkens.

9. Zij beïnvloeden niet de geest maar de ziel.

10. Zij kunnen een stomme of een doof makende invloed hebben. Een ander voorbeeld is de epilepticus. Jezus zei: "Ik bestraf u, ga uit van hem." Verder wat genoemd wordt de "dochter Abrahams". Zij had al vele jaren een "geest van zwakte". Jezus dreef de boze geest uit en zij volgde Hem.

11. Nadat Jezus gedoopt was en de Heilige Geest op Hem was neergedaald, ervoer Hij de verleiding in de woestijn. Jezus antwoordde met: "Er staat geschreven." Een ieder staat aan verleidingsfactoren bloot.

12. Lucas 12:35 spreekt van "waakzaamheid tegen verleiding".

13. Efeze 6:11 "Standhouden tegen de verleidingen des duivels."

14. "De geest der waarheid leidt ons op de weg der waarheid". Joh. 16:12.

15. "Het is onmogelijk dat er geen verleidingen komen". Lucas17:1.

Wat soms karaktertrekken worden genoemd kan bij hardnekkige herhaling invloed van boze geesten blijken te zijn. Gebrek aan weerbaarheid, oneerlijkheid, angst, onzekerheid, liegen, hoogmoed, opscheppen, twijfelen. Wie zonder zonden is.....

DE VERBORGENHEID DER GODZALIGHEID

Dit in tegenstelling met de "verborgenheid der ongerechtigheid", die in het laatst der tijden op bijzondere wijze tot ontwikkeling zal worden gebracht door verleidende geesten van satan. De antichristelijke beweging zal zich kleden in een christelijk gewaad. 1Tim 4:1 zegt dat er gelovigen zullen zijn die leringen van boze geesten volgen.

Dit geldt dus niet het heidendom, waar te allen tijde deze openbaringen van de duivelen onder allerlei vormen hebben plaats gehad, maar de christelijke samenleving, waarin de leer van de verborgenheid der Godzaligheid gepredikt en geloofd is en waarvan in de laatste tijd de mensen zullen afvallen. Te weten die mensen, die de liefde tot de waarheid niet vasthouden en door de leugen van satan verleid zullen worden. 2Thes 2:9-11. Een afval dus door directe manifestaties van ver­leidende geesten en indirecte leringen van satan.

DE WEDERKOMST

EN DE TEKENEN DER TIJDEN

door R.H. Henstra

N.B. De Bijbelteksten in dit artikel zijn ontleend aan de Bijbel in de Herziene Statenvertaling van 2010.

 De Wederkomst; wanneer zal die plaatsvinden?

We zouden het o zo graag weten. Vlak vóór, tijdens of direct ná De Dag des Heeren?

Vanuit onszelf weten we het niet.

Binnen de aanhang van de Israëlwaarheid zijn verscheidene personen bezig vooruit te lopen op de vervulling van profetieën. Zij doen dit o.a. d.m.v. extrapolatie. Men neme een periode tussen twee historische gebeurtenissen, en kent daaraan een zekere waarde of gewicht toe en borduurt daarop verder naar de toekomst.

Anderen zijn al tijden bezig rond te drentelen in de Koningskamer van de Grote Piramide bij Gizeh in Egypte, met gebruikmaking van het Britse eenhedenstelsel. In wezen, en uiteindelijk, probeert men De Dag des Heeren te berekenen.

 Gelooft men eigenlijk wel wat de Heere Jezus zelf hierover zegt? 

Hij wijst ons op tekenen die voorafgaan aan Zijn Wederkomst. Hij bindt ons op het hart waakzaamheid te betrachten.

Het is dus zaak, dag in dag uit, kennis te nemen van de actualiteit, met Zijn Woord direct bij de hand. Straks komen een aantal zaken aan de orde, die te denken geven. Zij zijn voor een ieder objectief waarneembaar.

Uit verscheidene Bijbelteksten mogen we, denk ik, met een gerust hart concluderen dat De Wederkomst zal samenvallen met Die Dag. In het boek Maleachi, het laatste van het Oude Testament, hoofdstuk 4 vers 1, lezen we over Die Dag dit: Want zie, Die Dag komt, brandend als een oven. Dan zullen alle hoogmoedigen en allen die goddeloos doen, stoppels worden. En De Dag die komt, zal ze in vlam zetten, zegt de HEERE van de legermachten, die van hen wortel noch tak zal overlaten. In het Evangelie van Mattheüs, hoofdstuk 24 vers 36, lezen we over Die Dag dit: Maar Die Dag en Dat Uur is aan niemand bekend, ook aan de engelen in de hemel niet, maar alleen aan Mijn Vader. En in het Evangelie van Marcus, hoofdstuk 13 vers 32, lezen we dit over Die Dag: Maar Die Dag en Dat Moment is aan niemand bekend, ook aan de engelen in de hemel niet, ook aan de Zoon niet, maar alleen aan De Vader.

In het Evangelie van Lukas, hoofdstuk 21 vers 25, lezen we niet direct over Die Dag, maar wel over tekenen, die zich vlak ervoor zullen manifesteren, o.a. het bulderen van zee en golven. De afgelopen jaren, en ook zeer recent, heeft het mensdom daar al wat van gemerkt. Van harte aanbevolen, lees in dit verband voornoemde hoofdstukken geheel, en ook de boeken Daniël en Openbaring. U zult het zelf moeten doen, binnen de kerken en in de media zal men wat er thans in de wereld gebeurt zelden of nooit bezien in Bijbels licht. Men wenst zich niet te verdiepen in de grimmige aspecten, die aan de vervulling van de profetieën verbonden zijn. Iemand zei mij ooit, dat men de mensen niet ongerust wilde maken.

Dus Jezus maakt ons ongerust?Integendeel, Hij biedt uitzicht!

Ooit vond er een conflict van kosmische afmetingen plaats, u weet wel, de strijd in de hemelse gewesten. JHWH zal afrekenen met Zijn Tegenstander in dat conflict, ook wel Satan genoemd. Hij heeft daarvoor Zijn Meesterplan opgesteld. Voor ons niet of nauwelijks te begrijpen. Ik geloof dat Dit Plan begon met de schepping van Adam. De stappen die Hij voor de verwezenlijking ervan neemt zijn soms reuzenschreden. Zij overspannen vaak eeuwen en vele generaties. Abram werd uitverkozen. Maar voordat er genoeg nazaten zijn om van een volk te kunnen spreken, zijn we al een eeuw of wat verder. Dan begint Hij met de schepping van de Natie der Israëlieten! Daarmee verschaft Hij zich een instrument om aan de wereld te laten zien wie Hij is. Helaas, het instrument werkte niet mee. Men kan daar alles over lezen in de oudtestamentische geschiedenisboeken. Telkens gaat Israël in de fout. Het is letterlijk ten hemel schreiend. Dramatisch! Uiteindelijk is het in het ooit aan Abraham Beloofde Land met ze gebeurd. ERUIT! En nooit meer er in. Althans, voorlopig niet. Want JHWH zit niet voor een gat gevangen. Ook de kwalijke ontwikkelingen past Hij in Zijn Plan in. Hij zal alles ten goede keren. Bij bestudering van de geschiedenis kunt u gebeurtenissen tegenkomen waarin de gelovige Zijn Hand kan waarnemen.

Een paar voorbeelden: Israël en de daaruit voortgekomen naties Huis Israël en Huis Juda hebben het volledig laten afweten. Beide Huizen zijn in ballingschap gevoerd. Het eerste vooralsnog permanent. Uiteindelijk werd ook de bevolking van Jeruzalem weggevoerd.

Hoe kunnen profetieën m.b.t. Bethlehem nu nog vervuld worden? Menselijkerwijs is dat uitgesloten. Na de wegvoering van het Huis Israël, met ook een groot deel van het Huis Juda, vindt er een opeenvolging plaats van wat toentertijd als wereldmachten aangeduid zouden kunnen worden. En dan, in het eerste jaar van Kores, de koning van Perzië, wekt JHWH de geest van Kores op. De God van de hemel heeft hem opgedragen voor Hem een huis te bouwen in Jeruzalem, dat in Juda ligt. Kores laat diegenen die tot Gods Volk behoren, daarvoor naar Jeruzalem trekken.

N.B. Dit wordt de tweede tempel, die van Zerubbabel c.s. Men leze de boeken Ezra en Nehemia. Ineens komt Bethlehem weer in zicht!

Eeuwen later, in de toenmalige wereldmacht Rome, benoemt een machthebber zich tot caesar, ofwel keizer, en beschouwt zichzelf als verhevene, ofwel Augustus. Over hoogmoed gesproken!

Deze vaardigde een gebod uit dat heel de wereld moest worden ingeschreven. (Lukas 2:1).

Ook Jozef, met de hoogzwangere jonkvrouw Maria, die met hem in ondertrouw was. Zij moesten naar Bethlehem omdat zij uit het Huis en Geslacht van David waren.  En daar werd de Messias geboren, Maria’s eerstgeborene! Zo werd de profetie uit het boek Micha, hoofdstuk 5 vers 1, vervuld: En u, Bethlehem-Efratha, al bent u klein onder de duizenden van Juda, uit u zal Mij voortkomen Die een heerser zal zijn in Israël.

En met de geboorte, leven, lijden, sterven, opstanding en hemelvaart van de Messias werd de eindoverwinning op de Tegenstander tot een zekerheid. Door Zijn Sterven werd Israël bevrijd, door Zijn Opstanding kreeg het een nieuwe kans. Namelijk, door nu weduwe te zijn mag Israël, geheel conform de Wet, een nieuwe relatie aangaan!

Maar het blijft niet bij deze eerste komst, er staat nog het een en ander te gebeuren. In het Evangelie van Johannes hoofdstuk 14 vers 6 staat: Jezus zei tegen hem: (Thomas) Ik ben De Weg, De Waarheid en Het Leven. Niemand komt tot De Vader dan door Mij. Voor wie in Hem gelooft is dus alles wat Hij zegt twijfelloos waar. En wat zegt Hij nog meer?

In Mattheüs 24:1 wijzen de discipelen Jezus op de gebouwen van de tempel. Dat stel Galileërs is misschien nog nooit in de grote stad geweest en kijkt nu zijn ogen uit. Maar Jezus heeft een belangrijke mededeling voor ze. Hij zegt in Mattheüs 24:2: Voorwaar, Ik zeg u: hier zal niet één steen op de andere steen gelaten worden die niet afgebroken zal worden. In Markus 13:2 en Lukas 21:6 spreekt Jezus hierover in gelijke bewoordingen. Hij zegt er echter niet bij wanneer de verwoesting volkomen zal zijn. Over de hoofden van Zijn discipelen heen spreekt Hij ook tot ons. In Mattheüs 24:15-16 zegt Hij dit: Wanneer u dan de gruwel van de verwoesting, waarvan gesproken is door de profeet Daniël, zult zien staan op de heilige plaats - laat hij die het leest daarop letten! – laten dan zij die in Judea zijn, vluchten naar de bergen.

In onze tijd kunnen wij zien wat er waar dan ook ter wereld gebeurt. Als het belangwekkend geacht wordt last men desnoods een extra journaaluitzending in. Nog maar een paar eeuwen geleden duurde het maanden voor er een schip binnenvoer met bijvoorbeeld de mededeling dat er in een ver land een vreselijke burgeroorlog uitgebroken was. Nu kunnen we via de tv live  “meegenieten”.

In Mattheüs 24:8 zegt Jezus dit: Maar al die dingen zijn nog maar een begin van de weeën. In Openbaring 9:12 staat dit: Het ene wee is voorbijgegaan. Zie, nog twee weeën komen hierna. Weeën zijn voortekenen van een op handen zijnde gebeurtenis, nl. een bevalling. Dat die zal plaatsvinden staat vast, het is geen verkoudheidje of griepje dat wel overgaat.

 En in Openbaring 9:11 staat dit: En zij hadden een koning over zich, de engel van de afgrond. Zijn naam is in het Hebreeuws Abaddon, en in het Grieks heeft hij de naam Apollyon. De naam Apollyon doet mij sterk denken aan Napoleon. Was deze figuur een voorloper van het beest? En was zijn optreden in de geschiedenis het eerste wee?

In een reisartikel werd Israël als vakantieland besproken. Daarbij kwam natuurlijk ook Jeruzalem aan de orde. In Jeruzalem staat een muur, die door gelovige Joden gebruikt wordt als de Klaagmuur. Achter die muur ligt de Tempelberg, waarop ooit de Tempel van Salomo (de eerste tempel) stond en waarop later de Tempel van Herodes (de derde tempel) gebouwd is. Jeruzalem is in het jaar 70 deels en in het jaar 135 totaal verwoest. In Micha 3:12 staat hierover dit: Daarom zal omwille van u Sion als een akker omgeploegd worden, Jeruzalem een puinhoop worden en de berg van dit huis tot hoogten in het woud.

Na de verwoesting egaliseerden de Romeinen het terrein, ruimden het puin en bouwden een nieuwe stad, Colonia Aelia Capitolina genaamd. Verder sloegen zij een gedenkpenning ter gelegenheid van het egaliseren en omploegen. Een zelfs nu nog tastbaar bewijs van de vervulling. De naam Jeruzalem is van de kaart geveegd.

Pas zo’n duizend jaar later komt er uit West-Europa een stelletje ongeregeld en sticht in het Nabije Oosten het Koninkrijk Jeruzalem. De naam Jeruzalem staat weer op de kaart. Maar al die eeuwen stond die naam wel in bijvoorbeeld het boek Zacharia. De muur die er nu nog staat is een overblijfsel van die verwoestingen.

 Op de Tempelberg staan nu twee voor Islamieten belangrijke heiligdommen, namelijk de Rotskoepel en de Moskee van Omar. Als van deze muur iedere steen van de andere wordt weggenomen, zal het grondlichaam erachter in beweging komen en de islamitische heiligdommen met zich meesleuren.

U kunt u misschien wel voorstellen wat de islamitische reactie hierop zal zijn. Uiteraard kan dit wegnemen op diverse manieren gebeuren. Door uit de hand gelopen archeologisch onderzoek bijvoorbeeld, of door acties van de kant van ultrajoden. Of ten tijde van de aardbeving die de Olijfberg zal splijten (Zacharia 14:4).

Hoe dan ook, Jezus zegt dat die afbraak zal plaatsvinden, dat staat twijfelloos vast. Er ligt in Jeruzalem dus nog een flinke portie sloopwerk te wachten. Vooralsnog fungeert deze muur, zowel letterlijk als figuurlijk als een keermuur. Letterlijk, door te voorkomen dat het achterliggende grondlichaam in beweging komt. Figuurlijk, door te bestaan worden verdere ontwikkelingen tegengehouden..

Op de moskee zou staan dat Allah géén zoon heeft. Wij echter geloven in Jezus Christus als zijnde Gods eniggeboren Zoon.

Dus, Allah van de Islamieten is niet JHWH van de Israëlieten!

Hoe kunnen Christenen dan de Islam als een gelijkwaardige godsdienst beschouwen? Trouwens,Allah is geen god, maar een afgod. Dienst aan deze Allah is dus geen godsdienst en kan dus niet vallen onder vrijheid van godsdienst. Hetzelfde geldt overigens ook voor het Jodendom en alle andere in deze wereld bestaande “godsdiensten”, ofwel door mensen bedachte ideologieën.

De enige godsdienst is de dienst aan

 de God van Abraham, Izak en Jakob!

In het boek Openbaring hoofdstuk 16 vers 13 staat dit: En ik zag uit de bek van de draak, uit de bek van het beest en uit de mond van de valse profeet drie onreine geesten komen, als kikvorsen. Wie is de valse profeet genoemd in dit vers?

Ik heb wel eens gedacht dat het die middeleeuwse figuur Nostradamus was. Althans, dat die er een voorloper van was, maar die heeft vandaag de dag geen 1,3 miljard aanhangers!

Is Mohammed dan een voorloper van hem die genoemd wordt in Openbaring? Of is Mohammed zelf de valse profeet?

En wie zijn dan de voorlopers van de draak en het beest? Er zijn in de geschiedenis genoeg machthebbers te vinden in wiens optreden we elementen kunnen herkennen zoals vermeld in Openbaring.

Denk in dit verband aan lieden als Constantijn de Grote, Attilla, Karel de Grote, Dzengish Khan, Napoleon, Lenin, Trotsky, Stalin, Hitler, Tsjang Kai Tsjek, Mao Tse Tung. Allen van na het uitkomen van het Boek Openbaring.

Over onreine geesten gesproken, wat vindt u van drie kwaadaardige politieke stromingen, opgekomen in de laatste twee eeuwen.? Ik noem ze even: het fascisme, het communisme ofwel het internationaal socialisme, en het nazisme ofwel nationaal socialisme.

 Zonder uitzondering hebben deze drie ismen onvoorstelbare aantallen slachtoffers gemaakt. Zij zijn voortgekomen uit het personage dat de Heere Jezus noemt:  …die was een mensenmoordenaar van het begin af… (Johannes 8:44). Door de geweldige inzet van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk zijn de machten waarin voornoemde ismen dominant waren, verslagen.

Maar helemaal verdwenen zijn deze geesten niet. Daarnaast bestaan ze voort in afgezwakte vorm in politieke partijen in ons democratisch stelsel. Door het opleggen van eigengereide wetgeving worden de mensen afgehouden van De Weg die de Heere Jezus zegt te zijn. Al doende is men bezig dag in dag uit JHWH willens en wetend te grieven. De Amerikaanse president Wilson had vlak na de eerste wereldoorlog deze leuze: To make the World safe for democracy.

Nu probeert men landen te democratiseren zonder rekening te houden met hun voorgeschiedenis. Wij Israëllanden hebben er eeuwen over gedaan om te worden tot wat we nu zijn, en ook op ons valt veel aan te merken. Alle inspanningen die men thans pleegt zullen tevergeefs blijken, alle bestedingen zijn over de balk gegooid.

Door de bemoeienis van de VS zijn in 45 maanden tijd fascistisch Italië, nationaalsocialistisch Duitsland en het militaristische Japan verslagen. Thans zijn die VS en nog 50 andere naties al 114 maanden bezig in Afghanistan en de Taliban zijn nog niet verslagen. Waar zal dit op uitdraaien?

Er komt steeds meer tegelijkertijd op het mensdom af, op een gegeven moment kan het mensdom het niet meer aan. Zal dan de tijd aanbreken dat men roept om een wereldleider die pretendeert de problemen te kunnen oplossen? De geheime aanhangers van de Tegenstander werken keihard aan de voorbereiding daarvoor.

In het boek Habakuk hoofdstuk 2 vers 17 staat dit: Want het geweld tegen de Libanon zal u bedekken en de verwoesting onder de dieren zal ontsteltenis teweeg brengen, vanwege het vergoten bloed van de mensen, en het geweld aan het land, de stad en al zijn inwoners.

En in het boek Zacharia hoofdstuk 11 vers 1-3 staat dit: Open uw deuren, Libanon, opdat vuur uw ceders verteert. Weeklaag, cypressen, omdat de ceders gevallen zijn, omdat die machtige bomen verwoest zijn. Weeklaag, eiken van Bazan, omdat het ondoordringbare woud is neergevallen. Hoor het gejammer van de herders, omdat hun pracht verwoest is. Hoor het gebrul van de jonge leeuwen, omdat de trots van de Jordaan verwoest is.

 Worden met de aanduidingen van de bomen de leiders van de diverse met elkaar strijdende groeperingen tijdens de burgeroorlog bedoeld? Alle kuststeden lagen geheel of grotendeels in puin. Franse aannemers verdienden goud aan de wederopbouw.

In 2006 deden de Israëli’s het nog eens dunnetjes over. Nu nog ligt het land bezaaid met onontplofte clusterbommen. Als we bezien wat het landje Libanon de afgelopen ca. 4 decennia is overkomen, mogen we daar dan de vervulling van voornoemde profetieën in zien? Ik denk het wel, maar het kan altijd nog erger.

11 September 2001 stortten de twee torens van het World Trade Center in New York in.

In het boek Jesaja hoofdstuk 30 vers 25 staat dit: Er zullen op elke hoge berg en elke verheven heuvel beken zijn en waterstromen, op De Dag van de grote slachting, wanneer de torens zullen vallen. Er zijn sindsdien nog meer en hogere gebouwen her en der in de wereld neergezet, maar het instorten ervan is begonnen. De hoogmoed kent geen grenzen. …beken op elke hoge berg…..

Door de zich steeds verder terugtrekkende gletsjers komen de beken met smeltwater van steeds grotere hoogte. Is de manier van uitdrukken in Jesaja een verkapt tijdsein?

Tot slot het volgende: In de eerste wereldoorlog is het Turkse Rijk verslagen. Na afloop, zo vanaf 1920, ging de voornaamste overwinnaar, het Verenigd Koninkrijk, in het Nabije Oosten over tot een staatkundige herindeling.

Men trok grenzen, de diverse gebieden kregen namen, nu kunnen we gaan spreken over de volken aldaar. Brittannië, wij noemen het ook wel Efraïm, zet als Gods toneelknecht de requisieten klaar voor de laatste akte. Daarbij zijn de nodige miskleunen begaan, zodat er voldoende stof is voor, dan nog, toekomstige conflicten. Overigens, zonder de hulp van de Verenigde Staten, wij noemen die ook wel Manasse, had het er slecht uitgezien voor de geallieerden.

In onze tijd wordt voortdurend over vrede in het Nabije Oosten gesproken. De routekaart naar de vrede en zo, u weet wel.

Wie bemoeien er zich zoal mee? De Verenigde Staten, Rusland, de Europese Unie en de Verenigde Naties. Kortom, de hele wereld. Op die route naar de vrede ligt aan de horizon een stad, genaamd Jeruzalem. Op de kaart zelf staat geen rondweg aangegeven. Het is onontkoombaar dat men zich tijdens het “vredesproces” met die stad zal moeten bezighouden.

 In het boek Zacharia hoofdstuk 12 vers 2-6 staat dit:   Zie, Ik ga Jeruzalem maken tot een bedwelmende beker voor alle volken rondom, ja, ook tegen Juda zal het gaan bij de belegering van Jeruzalem.  Op Die Dag zal het gebeuren dat Ik Jeruzalem zal maken tot een steen die moeilijk te tillen is voor al de volken. Allen die hem optillen, zullen zichzelf zeker diepe sneden toebrengen, en al de volken van de aarde zullen zich tegen haar verzamelen.  Op Die Dag, spreekt de HEERE, zal Ik alle paarden met schichtigheid slaan en hun ruiters met krankzinnigheid. Maar over het Huis van Juda zal Ik Mijn ogen openhouden en alle paarden van de volken zal Ik met blindheid slaan.  Dan zullen de leiders van Juda in hun hart zeggen: De inwoners van Jeruzalem zullen voor mij een bron van kracht zijn door de HEERE van de legermachten, hun God.  Op Die Dag zal Ik de leiders van Juda maken als een vuurbekken in een stapel hout en als een brandende fakkel in een graanschoof. Rechts en links zullen zij al de volken rondom verteren en Jeruzalem zal nog op zijn plaats blijven, in Jeruzalem.

Een voorproefje van wat hier beschreven wordt hebben we kunnen zien ten tijde van de juni-oorlog in 1967, toen de Israëli’s de vloer aanveegden met hun Arabische buren.     ….alle volken rondom… Wordt hier gesproken over lidstaten van de Arabische Liga? Bedenk wat de dominante ideologie is bij die volken, de Islam. Ofwel, de ideologie van de Tegenstander.  ….ja, ook tegen Juda…. Wordt hiermee de Joodse staat, ofwel de zionistische entiteit bedoeld? Deze tooit zich ten onrechte met de erenaam “ISRAËL”. Kennelijk krijgen ook de Israëli’s een veeg uit de pan. Mogelijk worden de valse elementen binnen het Judaïsme (Openbaring 2:9 : ….een synagoge van de satan….) er dan uitgezuiverd. …. al de volken…. Worden hiermee de Verenigde Naties bedoeld? …. diepe sneden toebrengen…. Zware schade, van welke aard dan ook, toebrengen? …. tegen haar verzamelen…. De Algemene Leden Vergadering van de Verenigde Naties?

Ik denk dat in dit deel van het boek Zacharia een steeds gecompliceerder politiek proces beschreven wordt, dat vlak na de tweede wereldoorlog begon met de oprichting van de Verenigde Naties en de stichting van de Joodse staat, de zionistische entiteit, Israël. Wat me na verloop van tijd opviel is dat in genoemde verzen uit Zacharia met geen woord gerept wordt over de koningen van de volken rondom.

Soms lees je over de dingen heen zonder je een en ander goed te realiseren. “Koningen” is een algemene bijbelse term voor machthebbers.

Men leze psalm 2!

Ik vroeg me dan ook al af of hun kop soms los op hun romp staat. En kijk eens wat er thans gebeurt! In onze tijd hebben we allerlei soorten machthebbers:

In het Nabije en Midden Oosten (en ook elders): Koningen, sultans, sjeiks en emirs, aldaar met absolute macht. Presidenten, aldaar doorgaans burgerlijke of militaire dictators. Religieuze leiders, ook met absolute macht.

En bij ons: Presidenten, al of niet met grote uitvoerende macht, meestal via democratische verkiezingen voor beperkte tijd benoemd.. En premiers, daar geldt hetzelfde voor.

En wat zien we nu gebeuren in een belangrijk deel van de Islamitische wereld? Vrij plotseling beginnen de volken aldaar zich te roeren en trachten zich te ontdoen van hun dictatoriale bestuurders. Maar wie zal de leiding overnemen?

 Kort na de eerste wereldoorlog werd de Moslimbroederschap opgericht. Deze tracht thans overal aan de macht te komen, al of niet langs democratische weg. Niet echt bevorderlijk voor de beoogde vrede. De Moslimbroeders koesteren namelijk een intense haat jegens ons in het Westen en ook tegen de Joodse staat. Zij zijn, denk ik, gevaarlijker dan Al Qaida of Taliban. Het Westen staat hoogst wantrouwig tegenover Iran, vroeger Perzië geheten. Zoals u weet “verdenkt” men dit land er van kernwapens te willen.  Resoluties in de VN-Veiligheidsraad worden steeds geblokkeerd door Rusland. Men leze in dit verband in het boek Ezechiël de hoofdstukken 38 & 39. Wordt hiermee Rusland geïdentificeerd als zijnde Gog? Op oude Arabische kaarten staat waar Gog en Magog liggen, nl. in Rusland en Siberië. Pogingen onzerzijds Iran uit te schakelen zullen gedoemd zijn te mislukken, want dat komt neer op het doorkruisen van de vervulling van profetieën. JHWH zal met Gog en al zijn bondgenoten (Ezechiël 38:4-6) afrekenen.

 Een en ander overziend durf ik te stellen dat wij getuigen mogen zijn van de voortschrijdende vervulling van Gods Profetieën.

Een fantastische ervaring! Kortom, het mogen beleven van de waarheid!

De Identiteit van het ware Israël

door  Stephen C. Contrado

 De Bijbelse chronologie is , om de profetieën te begrijpen van  het allergrootste belang. Bij voorbeeld, de profeet Jeremia verklaarde in Jeremia 3:18 : “in die dagen zal het huis van Juda naar het huis van Israël gaan, en zij zullen tezamen uit het noorderland komen naar het land dat Ik aan uw vaderen ten erfdeel gegeven heb.”

De betekenis hiervan was dat Jeremia zei, dat de twaalf stammen van Israël weer  zullen samenleven als één natie in een nieuw land in het noorden. Jeremia leefde na de val van beide huizen, of  koninkrijken of voormalig Israël, gedurende de gevangenschap van het restant van Juda in Babel. Dit houdt in dat de profetie nog steeds niet is vervuld. Bijbelse aanwijzingen, archeologische onderzoeken, linguïstische- en historische links hebben nog niet kunnen duidelijk maken dat de Europese naties in feite afstammelingen zijn van de zogenaamde “verloren stammen van Israël en/of Juda”.

De “Landen in het Noorden” afgesneden van de stammen, welke de Kaukasus zijn overgekomen,waarvan de naam “Kaukasisch rassen”afkomstig zijn om de blanken van de Europese bevolking  aan te duiden.

Er zijn vele andere Bijbelse aanwijzingen die aantonen dat de Kaukasische rassen uiteindelijk dezelfde stammen zijn als de Israëlieten van de Bijbel, die gedeporteerd zijn door de Assyriërs, die hen Gimera noemden en die later, bij het ineenstorten van het Assyrische rijk, naar Europa migreerden.

Als de profetische voorspellingen niet waar zijn, dan is ook de hele Bijbel niet waar, en de Christenen misleiden zichzelf, door dit te geloven.  Wij vonder echter, dat de Bijbel  een perfecte beschrijving geeft van de oorsprong van de naties van Europa vanwege de boven beschreven overeenkomst met de karakters van de Israëlieten. Geen andere volken komen zo nader bij de overtuigende vereisten.

Een overblijfsel van Israël, hoofdzakelijk van de stammen Juda en Benjamin, was gedurende de tijd van Jezus ‘bediening’ in Palestina overgebleven, omgeven door gemixte volken. De discipelen van Jezus waren van Israëlitische afkomst, van dit overblijfsel van Israël, en de heidenen waar de discipelen aan predikten waren ook Israëlieten, bewoners van Europa na eeuwen van migratie.

Eigenlijk waren zij takken van de “Wilde Olijf” boom, die terugkeerden tot de eigen (Israël) olijfboom. (Rom.11:17 en 24) door Christus en Gods grote  verlossingsplan voor Zijn volk. Ze waren verheidenst, maar bleven Israëlieten, omdat zij  afstammelingen waren van de originele “Olijfboom”.

Het Engelse ‘Gentiles’ (heidenen) is  een woord, dat afstamt van het Latijnse woord ‘gens’, in het Grieks is dit ‘Ethos’;  beide  betekent dit  “Stammen”.  In het Nieuwe Testament  komt dit overeen met het toekomstig Israël.

Bij Jezus’ geboorte verklaarde de engel  van God : “Zij zal een zoon baren en Gij zult  Hem de naam Jezus geven. Want Hij is het, die zijn volk zal redden van hun zonden”  (Matth.1:21).

Jezus was erfgenaam van het verenigd koninkrijk van Israël, waarvoor Hij kwam om het te herbouwen en heilig te maken en te verlossen van Adams zondige natuur.  Jezus zei: “Gij zult niet alle steden van Israël zijn rondgekomen voordat de zoon des mensen komt “( Matth. 10:23)

Geheel Europa en de Kaukasische wereld zal het Evangelie van Jezus Christus ontvangen als Jezus terugkeert op aarde.

Jezus vertelde de apostelen:”Voorwaar, Ik zeg u, gij, die Mij gevolgd zijt, zult in de wedergeboorte, wanneer de Zoon des mensen op de troon zijner heerlijkheid zal zitten, ook op  twaalf tronen zitten om de twaalf stammen van Israël te richten” (Matth. 19:28).

De apostelen begrepen de identiteit van Israël en hun verdiende erfenis. Zij  konden geen betere vraag bedenken voordat Jezus naar de hemel zou opstijgen, dan: “Here, herstelt gij in deze tijd het  koningschap voor Israël?” (Hand. 1:6)

Zij wisten dat zij tot Israël moesten prediken. Jakobus  begon zijn brief met : “Groeten aan de twaalf stammen in de verstrooiing” (Jakobus 1:1b). De identiteit van  Israël was in de  daaropvolgende eeuwen niet verloren gegaan.  Geografen in de oudheid, astronomen en historici zoals Strabo, Pliny,Tacitus, Ptolomeus, Herodotus en anderen hebben bewezen wat de Israëlitische oorsprong van de Scythen en andere Europese volken is. De puriteinen en de pelgrims zagen zichzelf als Israël onder de verbonden van de goddelijke voorzienigheid.

Koning Jacobus, die de King James bijbel vertaling 400 jaar geleden veror­dineerde, claimde, dat God  hem tot koning over Israël  had aangesteld. Op een munt waarop zijn beeltenis was afgebeeld, stonden aan de keerzijde de woorden: “Ik zal hen tot een volk maken op de bergen Israëls, en een koning zal over hen koning zijn”. (Ezech. 37:22). Overige Britse vorsten waren ook geïnformeerd dat zij “des Heren gezalfde”  waren en bezetten de troon als regent, gereed voor de terugkomst van Christus..

De bekende Londense rechter en historicus Sharon Turner (1768-1847) heeft een lijst van honderden Angelsaksische woorden opgesteld, waarvan hij vermoedde, dat deze van Hebreeuwse oorsprong waren. Vele anderen hadden het geloof, dat de Britse en Amerikaanse bevolking afstammelingen zijn van de verloren stammen van Israël, bekend als Brits-Israël en Anglo-Israëlieten; hieruit kwam voort de term “Brits-Israëlisme”, soms  volledig inaccuraat gebruikt alsof de lering een “isme”of  “cultus” is. Inderdaad, het geloof is actueel Bijbels, niemand kan het tegendeel bewijzen.

Sommige  moderne historici hebben een favoriete theorie. Douglas en Cairns in de “Dictionary of the Christian Church” (Publ.1978 Zondervan), zeggen: Het idee is mogelijk begonnen met John Sadler (Right of the Kingdom) (1649), maar in zijn moderne vorm gedateerd in John Wilsons werk “Our Israëlic Origin” (1840). De Anglo-Israël Association ontstond in Engeland in 1879. Brits-Israël volgde  hun kijk helemaal, maar het volgende is typisch.

Het koninkrijk, zoals voorspeld voor Davids zaad is doorlopend, mislukte te overleven in het beloofde land;  voor de voortgang moeten wij kijken in verdere aangewezen plaatsen: “Ik zal een plaats bepalen voor mijn volk, voor Israël, en het planten, zodat het op zijn eigen plaats kan wonen, zonder dat het meer opgeschrikt wordt en boosdoeners het onderdrukken, zoals vroeger”. (2Sam.7:10). De Koninklijke connectie met de Britse eilanden, “de eilanden van verre”,  “Ik zal onder hen een teken doen en Ik zal uit hen de ontkomenen zenden naar de volken…..in de verre kustlanden”( Jes.66:19) of de eilanden  van de zee.” (Jer.31:10) “En op zijn weetsonderricht zullen de kustlanden wachten” (Jes.42:4) “De dochters van de koning” (Jer.40:10) vluchtten in 583 BC naar Egypte als gevolg van de Babylonische invasie. Jeremia plantte de wortel elders Jes.37:31 immers wat van het huis Juda ontkomen is, wat er over is, dat zal opnieuw naar beneden wortel schieten en naar boven vrucht dragen. 32. Want van Jeruzalem zal een overblijfsel uitgaan, en van de berg Sion wat ontkomen zal; de ijver van de HERE der heerscharen zal het doen.., dat is in  Ierland in 580 BC, een van de eilanden in de zee, waarheen zij voeren met Jeremia en zijn schrijver Baruch, met  hen de Lia Fail, Jacobs heilige steen (Kronieken van Ierland blz.89). (Gen. 28:22)

Na meer dan 1000 jaar in Ierland, trok het nageslacht  naar Schotland en toen, na weer 1000 jaar bereikten zij Engeland, alwaar het  Koninklijk huis van Israël, aangegeven door de Lia Fail in het middelpunt van deze trektocht, als zijnde  het symbool van Gods huis of koninkrijk op aarde

  Een groot gedeelte van de verjaagde Israël stammen werd in Europa verspreid en geschift. “Want zie, Ik geef bevel, en Ik schud het huis van Israël onder alle volken, gelijk men een zeef schudt, en geen steentje zal ter aarde vallen. (Amos 9:9)

Sommigen zullen in West-Europa achterblijven en andere groepen verder oostwaarts trekken.

Veel Oudtestamentische profetieën betreffende Israël zijn in het verleden reeds vervuld in de geschiedenis van het Britse gemenebest, bij voorbeeld dat Israël  zou lenen aan en niet lenen van, geografische punten  zou bezitten bij de poorten van hun vijanden (zoals Singapore, Gibraltar, Hongkong en de Falkland eilanden).

Jozefs vruchtboom, een jonge vruchtboom aan een bron; zijn takken stijgen boven de muur uit; de boogschutters hebben hem getergd, beschoten en vijandig bejege, (Gen 49:22,23) wat betekent dat de Pelgrimvaders als de stam Manasse zijn geïdentificeerd, die Efraïm hebben verlaten, hun broederstam in Engeland.

Het is interessant dat het getal 13 in Amerika een  krachtige bijwerking heeft in heraldiek en geschiedenis. (Zelfs in de tegenwoordige tijd, zoals het drama met de Apollo 13 missie naar de maan) en dat Manasse de 13^de stam van Israël was, omdat er geen stam voor Jozef was. Natuurlijk, men kan er over argumenteren, dat veel van deze kenmerken van Israël doen denken aan het vroegere Britse Imperium, dat verdwenen is. Het is meer dan opmerkelijk dat Gods oordeel op de aarde is: “Wee, want groot is de dag, zonder weerga; een tijd van benauwdheid is het voor Jacob; maar daaruit zal hij gered worden”. (Jer.30:7)

 De ware identiteit van Israël is nu de meest essentiële Bijbelse kwestie van vandaag.

Aan Israël behoort een “eeuwigdurend verbond” en een koninkrijk met God dat geschapen zal worden en dit zal vervolgens zijn invloed hebben voor de toekomst.

De Almachtige God  heeft de naam van zijn zoon, Jezus Christus, aan Zijn Israël naties verbonden, en deze machtige titel van Christelijke landen aan hen gegeven.

Vertaling: J.F.Tiemeijer